Litir faoi ghlaine an chóid, nuair a chastar an «Fíor-Dhuine» ar an gcroí rómhall

Níl aon rud níos pianmhaire ná an nóiméad sin nuair a bhíonn tú i do chónaí i bpósadh neamhfhiosrach, ar crochadh ar shnáithín, ag fulaingt go dtí an deireadh — agus go tobann tagann duine isteach i do shaol, agus tuigeann tú ó do chroí istigh: is é an fíor-dhuine é. Is triail í seo ina ndéantar doimhneacht uile onóir an duine a thástáil.

Géilleann duine éigin don laige an dara seo, téann sé i mbun meabhlaireachta agus feall, ag milleadh a theach reatha agus an mhothúchán nua gheal araon. Bíonn toradh an chéim seo uafásach i gcónaí: déanann daoine a roinn leaba amháin tráth croíthe a chéile a bhriseadh agus iompaíonn siad ina naimhde gan trua, réidh chun a chéile a stróiceadh, agus fulaingíonn na páistí eatarthu.

Ach tá bealach eile ann — bealach an chóid mhorálta inmheánaigh, nuair nach féidir leat go simplí ligean duit féin céim a thógáil isteach i gcaidreamh nua trí bhréag, cibé cé chomh géar is a ghoilleann an croí. Roghnaíonn tú an ghlaineacht agus cúlú. Agus ansin scarann an saol sibh arís ar dhá bhruach éagsúla — go dtí go bhfásann sibh beirt agus go n-éiríonn sibh fíor-shaor. Uaireanta, tar éis péine den sórt sin, dúnann duine é féin chomh domhain sin istigh go mbíonn eagla air triail a bhaint as arís. Agus uaireanta eile, tar éis don chinniúint fanacht le huaire na glaineachta agus na saoirse, tugann sí dhá anam a d'fhás le chéile arís — gan scáth agus gan bhac.