Litir faoi na daoine a thugann an Chruinne le chéile arís agus arís eile

Tá lámhscríbhneoirí iontach ag an gcinniúint. Tarlaíonn sé go bhfeiceann beirt a chéile den chéad uair i bhfad sula dtrasnaíonn a gcuid cosán a chéile i ndáiríre. Súil fhada amháin, ina léitear fonn soiléir teacht chun cainte, labhairt, cuireadh a thabhairt ar dháta — agus sibh araon fós go hiomlán saor. Ach sa soicind sin, bíonn an cúthaileacht agus an náire i réim. Ní dhéantar an chéim, scarann na bóithre, ach ar chúis éigin fanann cuimhne na súile sin istigh ionat.

Tagann ocht nó naoi mbliana fada thart. Agus go tobann osclaítear doras, cuireann an saol sibh le chéile arís, agus sa chiúnas tarlaíonn aithint láithreach, ghéar. Scréachann gach rud istigh ionat nach timpiste í seo, ach anois is é an t-egó fireann, an eagla nó cúinsí daoine eile a choisceann ort na focail shimplí a rá os ard: «Is breá liom thú. Tá mothúcháin agam duit». Agus arís — scaradh ar feadh blianta.

Ach is breá leis an gCruinne scéalta críochnaithe. Nuair nach ndéanaimid cinneadh ar an gcéad iarracht, ní scriosann sí an mothú — tugann sí seans dúinn arís, agus arís, agus arís. Athdhéanfaidh sí na himeachtaí agus tabharfaidh sí chun a chéile sibh go dtí go gcaitheann sibh uaibh an eagla faoi dheireadh agus go ndéanann sibh bhur bhfíorchinneadh.