«Beidh tú á mhothú, ní féidir é a chailleadh»: Nuair a aithníonn dhá aisling a chéile

Uaireanta iompraíonn duine an aisling is simplí agus is glaine ina chroí óna óige. Mar shampla, tar éis dó fíor-mhíne a fheiceáil uair amháin i dteach strainséartha, geallann sé dó féin: «Nuair a bheidh duine grá agam, ba mhaith liom gach uair a thrasnaíonn sé an tairseach, rith amach ina threo, barróg chroíúil a thabhairt dó agus póg mhín a thabhairt dó». Ach uaireanta casann an saol amach nach é an duine ceart a bhíonn in aice leat: brúitear do ghluaiseacht is teo siar go fuar uair amháin, agus ceileann tú an mhíne sin go domhain istigh ar feadh blianta fada.

Agus áit éigin sa saol céanna seo, tá duine eile ina chónaí. Agus uair amháin i gcomhrá ciúin, admhaíonn sé an rud is doimhne ina chroí: «Níl ach rud amháin uaim — go gcuirfí fáilte romham sa bhaile le barróga teo, grámhara… Ach b'fhéidir go n-iarrfaidh mé an iomarca?».

Ní hiarrann tú an iomarca. Ní hiarrann tú ach é ón duine mícheart. Mar nuair a chastar do dhuine féin ort — tá gach rud indéanta. Óir an rud a bhfuil eagla ar dhuine fiú aisling a dhéanamh de, bhí duine eile ag aisling a thabhairt ar feadh a shaoil. Is ansin a cuireadh ceist orm: «Cén chaoi a mbeidh a fhios agam gurb í an bhean cheart í?». Chas mé thart agus dúirt mé: «Beidh tú á mhothú, ní féidir é a chailleadh».

Is chun an aithne sin a cruthaíodh Domhan na Mbeirteanna — agus sibh fós i dtús bhur gcaidrimh. Chun go dtosódh sibh ag éisteacht le bhur gcroí, le bhur bhfíormhothúcháin, agus gan eagla a bheith oraibh labhairt faoinar mian libh i ndáiríre. Óir is simplí a thuiscint gurb é do chinniúint an duine atá romhat: is é do bhrionglóid is ansa ná an teach sin a raibh an duine eile á lorg ar feadh a shaoil.