In brief oan har oan wa't nimmen it frege hat

Under al it lûd fan 'e beskaving is der ien skriklike, izige leechte: nimmen hat dy ea frege — en wat wolsto sels?

Nimmen is nijsgjirrich nei watsto foar it sliepen stil bliuwst. Nimmen freget oftsto no foarút wolst rinne of datst it libben nedich hast om dy op te rôljen en gewoan te sliepen. Hieltyd wurdt dy foarskreaun watst dwaan moatst, mar nimmen stelt de ienfâldige, yntime fraach: «En hoe fielst do dy no, leave?».

Dizze brief is in oantinken: do hoechst it rjocht op sykheljen net te fertsjinjen. Dyn triennen binne normaal. Dyn wurgens is hillich. Dyn lilkens hat it rjocht om nei bûten te kommen. Lit dysels net perfekt wêze, mar libbendich.