In brief oan dy't wend is de himel allinne te dragen

Elkenien is der oan wend datst it wol rêdde. As plannen om dy hinne ynstoarte, as de neisten bang binne, as de stoarm de rjochtingen fuortskuort — dan sjogge alleman nei dy. En do steanst ûnwrikber, want oars kinst it net, want sa is dyn ynderlike earekoade.

Mar ik sjoch wat efter dyn behearsking ferburgen is. Ik wit hokker krêft it kostet om in kalm gesicht te hâlden as it binnenyn stoarmet, en hoe't men soms gewoan stil wurde wol, sûnder immen de reden út te lizzen.

Hjir hoechst gjin ferdigening te hâlden. Do hast alles al bewiisd mei dyn died en dyn wurd. Doch de swiere wapenrêst by de yngong ôf. Yn dit Hûs wurdt dyn grutens respektearre, dyn rêst bewarre en sjogge se dy sa'tst wier bist — sûnder maskers, sûnder funksjes en sûnder betingsten.