In brief oer de grins dy't âlden nea oerstekke meie

Der is neat freesliker as it momint datst de doarren fan dyn hûs mei in suver, oprecht hert foar de âldsten iepenest, en yn antwurd begjint men efter dyn rêch yntriizjes te spinzen en gearspanningen te smeidzjen. As âlden de neutraliteit ferjitte en blyn de kant fan har soan of har dochter kieze tsjin 'e oare partner.

As âlden har yn in bûn fan in oar bejouwe, binne se der faak wis fan dat se goed dogge. Mar se witte de hiele wierheid net en beseffe sels net hokker ferneatigjende, ûnferbetterlike pine se in oar minske tabringe en hoe't se de lotsbestimmingen fan har eigen pakesizzers skeine, troch har wrâld yn stikken te skuorren.

Ik skriuw dizze brief as in herinnering oan 'e heechste wet fan 'e famylje-ear: wurde nea rjochters yn it hûs fan jo bern. Bou gjin yntriizjes, diel net wat net te dielen is en lear har net hoe't se libje moatte. Jo ropping is in stil ljocht en in freonlike stipe te wêzen, net in krêft dy't ôfbrekt wat net troch jo boud is.