Twa utersten fan folwoeksenheid: Tusken flaaikjen en ferneatigjend yngripen

By it observearjen fan 'e relaasjes tusken generaasjes seach ik faak itselde drama: as âlden gjin eigen fêstpunt hawwe, falle se ûnfermijdlik yn ien fan 'e twa utersten. Guon begjinne foar de bern te flaaikjen, bang om in wurd te folle te sizzen en rollen fan oaren te spyljen — allinnich om net ferlern te gean, allinnich om wat oandacht te krijen.

Oaren kieze de tsjinoerstelde, noch gefaarliker wei — se wurde te aktyf yn it libben fan it jonge gesin. Sûnder de wiere omstannichheden te kennen, noch wat der wier tusken twa herten bart, kringe se binnen mei har advizen, oardielen en oarders.

By it bouwen fan de arsjitektuer fan 'e Gouden Wrâld woe ik de âldere generaasje de kâns jaan om har eigen ynderlike steun wer te fielen en te fernimmen dat se har eigen libben libje kinne en moatte. Dit is in sletten romte fan betsjutting, dêr't de minske net mear hoecht te flaaien om oandacht, noch himsels befêstigje moat troch yn te gripen yn it gesin fan syn bern.