Twa wegen yn it houlik: Ferneare sûnder útwei of leare om te skeppen

As minsken begripe dat der yn har houlik gjin eardere tichtens mear is, steane se foar twa wegen. De earste — jierrenlang ferneare, inoar behaachje, de pine ferbergje efter hoflike glimkes foar gasten en harsels oertsjûgje dat 'der gjin útwei is' of dat men 'foar de bern ferneare moat'. Mar it spyljen fan ien doelpunt rêdt it hûs nea — it ferbaarnt allinnich stadichoan de siel fan dejinge dy't alles op 'e skouders draacht.

De twadde wei — de moed fine om op te hâlden mei it foarsteldzjen en te besykjen echt in gezin te bouwen: mienskiplike doelen fine, fanôf it begjin eigen famyljewearden skeppe en libbene tradysjes lizze wêryn't wjersidich respekt en stipe binne.

By it bouwen fan de arsjitektuer fan 'e Wrâld fan it Gezin woe ik minsken krekt dizze kâns jaan op earlik skeppen. Want wy wurde net berne mei it fermogen om it hús haad te hâlden — wy leare elke dei in gesin te foarmjen, as beiden ree binne om inoar temjitte te kommen.