In brief oer dyjingen dy't it Healhiel hieltyd wer byinoar bringt

It needlot hat in wûnderlik hânskrift. It kin barre dat twa minsken inoar foar it earst sjogge lang foardat har wegen wier kruse. Ien lange eachopslach, wêryn't in dúdlik ferlangen te lêzen is om nei dy ta te stappen, te praten, dy út te nûgjen foar in ôfspraakje — wylst jimme beiden noch folslein frij binne. Mar op dat stuit winne ferlegenheid en skrommens it. De stap wurdt net set, de wegen skiede, mar de oantins oan dy eachopslach bliuwt om 'e iene of oare reden fan binnen.

Der geane acht of njoggen lange jier foarby. En dan iepenet der in doar, it libben smyt jimme wer byinoar, en yn 'e stilte bart der in flugge, trochboarjende weromkennis. Alles fan binnen raast dat dit gjin tafal is, mar no binne it it manlike ego, eangst of omstannichheden fan oaren dy't net tastean dat de ienfâldige wurden útsprutsen wurde: «Ik hâld fan dy. Ik haw gefoelens foar dy.» En wer — in skieding fan jierren.

Mar it Healhiel hâldt fan ferhalen dy't ôfmakke binne. As wy de earste kear gjin kar doare te meitsjen, wisket it it gefoel net út — it jout ús kâns op 'e nij, en op 'e nij, en op 'e nij. It sil de barrens werhelje en jimme byinoar bringe oant jimme einlings de eangst oan 'e kant smite en jimme wiere beslút nimme.