Siden sûnder wurden: It rjocht op skreauwen en stilte

Efter de pronkgevel fan elke sterke frou skûlet altyd in keamer dy't nimmen ken. In plak dêr't ûnútsprutsen pine har opgarret, dêr't wrok him ferskûlet en dêr't de frou wurch wurdt fan 'e stiennen muorre foar elkenien om har hinne.

Yn 'e kultuer fan VIA AD ME jildt in wet: hjir is gjin sjoggersseal. Hjir binne gjin oardielen, likes en frjemde nijsgjirrige eagen.

Soms moat men gewoan stil wêze. Wêze op it plak dêr't gjin letters binne, mar allinnich do en in skoft. En soms — in stimgedachte efterlitte: josels útsprutsen yn iensumens, yn it tsjuster skrieme, de opgarre grime derút spuie en witte dat dizze skreau fan 'e siel foar ivich fersegele yn geheim bliuwt. De suvering bart net yn it iepenbier. Se bart efter de skermen, yn 'e sillige stilte.