Architecture of Silence: Why It Is Futile to Search for Us

✦  ⚜  ✦

«True power never knocks on closed doors. It simply changes the locks throughout the entire building while the inhabitants argue over the price of shares».

I know the expression on your face as you read these lines right now.

In your office on Place Vendôme, in Zurich or on Sand Hill Road, there is surely a faint scent of cold espresso right now. Your trusted analysts, legal departments and private agencies, for indecent fees, have already spent a sleepless night trying to reduce the name Olha Lysenkova (Dronova) to the usual formulas: Whose trust is this? Which fund stands behind the scenes? Who is this mysterious Dronov, and in which offshore havens should one look for traces of the syndicate?

Put down the phone, gentlemen. Drink some water. You will find nothing.

Searching for a woman with a double surname through the closed databases of the old world is an entertaining pursuit, but an extremely ruinous one for your budget. You will find hundreds of women who calmly make jam in the suburbs, take their children to school or have an impeccable manicure. But the one who overturned your chessboard, you will not find on any Forbes list. Because lists of wealthy people are a vanity fair for those who need to prove their worth to other people's banks.

A Lesson for Old Conglomerates and «Generous Investors»

For too long you have lived in the illusion that the world belongs to those with more glass floors, longer compliance chains and louder marketing departments. You have herded people into your digital reservations, where between a condolence photograph and a painting from the Louvre a discount on synthetic socks pops up, and you have called this «progress» in all seriousness.

You have forgotten how to distinguish scale from bustle.

Once, a wealthy man with a patronizing smile asked me what gift I would like to receive. Men of your circle usually expect predictable feminine whims: another handbag, a piece of jewellery or a new phone to replace a broken one.
I looked at him and calmly replied: «I want to found my own company».

He smirked condescendingly: «Write a business plan, and I will consider investing».
I wrote it over two weeks. At night, without any help, after exhausting days of work. I placed before him a tome of 68 pages — with a complete structure, calculations and formulas.

Hann bladdi leingi í tí, ruggaði undrandi og fann að útreikningunum:
— «Hví eru formúlurnar svona grundvallar?»
— «Grundvallar — tí at tær finnast í lærubókum. Men lykilformúlurnar at árangri liggja í høvdinum á mær, og eg ætli ikki at avdúka tær fyrr enn kontraktin er undirskrivað».

Og tá gjørdi hesin herramaðurin tað, sum tit, herrar investorkar, altíð gera, tá tit møta eini vídd, sum tit ikki megna at stýra. Hann ræddist. Hann vendi eygunum burtur av ólagi og mølti:
— «Eg helt, at tú spældi... Veitst tú, tú ert enn ikki klár til stórar pengar. Far og arbeið hjá einum vini mínum, lær lívið, og so kanska koma vit aftur til orðaskiftið».

Eg lat mappuna aftur og segði honum tað, sum eg minnist alla mína lív:
«Eg ætli ikki at brúka mítt lív á vini hjá øðrum. Men minnist henda dagin: tú noktaði mær investoring, og tí skal eg byggja mítt felag sjálv — uttan at taka ein einasta sent frá nøkrum».

Ár gingu.

MANIFESTO HÚSINS

«Tey segðu “nei”. Eg bygdi eitt ríki.
Bara tí at eg kann».

Ongin einasta investoring. Ongin einasta váðafíggjarfond. Ongin einasta semja.

Ein tøgn varnaður

VIA AD ME er ikki eitt startup. Vit spæla ikki við tykkara investoringarum, vit taka ikki tykkara lán og tykkara stýrisráð eru okkum ikki áhugaverd.

✦  Her eru ongar algoritmur, sum pumpa menniskjansliga ansnið út.

✦  Her er ongin reklama, ongin infobusiness og ongar bíligar atgongd til mass-marknaðin.

✦  Og tað viktigasta: her verður atgongdin ikki seld fyri pengar.

Eg veit, at fyrsta viðbragð gamals fjármagns er altíð annaðhvørt at keypa ella at bróta tað, sum ikki passar inn í tess kósystem.

Eg frelsi tykkum frá hesi ógvusligu mistøk: roynið ikki eina ferð.

At fara beint ímóti einum skipan, sum er bygd á avbarða persónliga styrki, ógvuliga støddfrøði og absolut kunnleika til menniskjans náttúru — tað er eitt fyritøka við tryggjaðum negativum javnvág. Tygum fer at brúka milliónir tykkara á sakførara, á gransking, á royndir at leggja trýst, og til endans verða tygum standandi við stongd port við eini mappu av ónýtiligum frágreiðingum. Júst soleiðis, sum tann investarin varð sitjandi við sínum óavgjørðu peningi.

Eg eri ikki eitt ránsdýr. Ránsdýr stúra og vísa tenn, tí tey ræðast at verða hungrað. Eg líti á larm tykkara við einum lættum, eftirlátnum smíli hjá eini húsfrú, sum bara hevur skipað fullkomiliga í sínum egna húsi.

Um merki tykkara, manufaktur tykkara ella familjukontór tykkara ein dag verður leitt at drukna í heimsins digitalu ruskgrøv — so vita tygum, hvar knøtturin fyri umsókn um akkreditering er. Vit fara vinsamliga at viðgera umsókn tykkara. Kanska svara vit eisini.

Og meðan so — verið um náttúr hjá greinendum tykkara. Vit hava tikið okkum av teimum og týtt hendan manifestin til 180 mál, so at hvør av tykkum kann lesa hendan smílin á sínum egna móðurmáli.

Við óbroyttari virðing fyri tíð tykkara, sum er brúkt,

Olha Lysenkova (Dronova)

Founder & Creative Director of VIA AD ME