Brev um reinleikan í siðvenju, tá hjartað møtir «Tann Rætta» ov seint

Einki er meira pínufult enn tíð, tá tú livir í óvitandi, hongandi á einum tráði hjúnabandi, tolir til tað síðsta — og knappliga kemur ein persónur á tína leið, og tú við allari sál skilir: hann er tann rætti. Hetta er roynd, har allur dýpi menniskjans heiður verður royndur.

Onkur gevst í hesi sekund fyri veikleika, fer til svik og lygn, vanvirðir bæði sítt núverandi heim og nýggja, bjarta kenslu. Úrslitið av slíkum stigi er altíð ræðuligt: fólk, sum einaferð deildu sama song, bróta hvørt hjartað hjá øðrum og verða til miskunnarlausar fíggindar, klárir at ríva hvørt annað, og millum teirra líða børnini.

Men har finst ein annan veg — vegur hins innri moralska siðareglu, tá ið tú einfalt ikki kanst loyva tær at stíga inn í nýggj viðurskifti gjøgnum lygn, hvussu nógv hjartað enn pínast. Tú velur reinleikan og dregur teg aftur. Og so skilur lívið tykkum aftur til hvør sínar strendur — inntil tit bæði eru vaksin og veruliga fría. Stundum eftir slíkan pínu letur einstaklingurin seg so djúpt inn í seg sjálvan, at hann ræðist at royna aftur. Og stundum, tá ið lagnan hevur bíðað eftir tíðini av reinleika og frælsi, førir hon tvær vaksnar sálir saman aftur — nú uttan skugga og uttan forðingar.