Anatomi av maskur: Hví hava vit gloymt at kenna

Tað byrjar longu í ungdóminum, tá tú fyrstu ferð fært eitt fremmant leikrit í hond: hvør tú mást verða, hvussu tú skalt bera teg rætt, nær tú skalt giftast, hvussu nógv børn tú skalt eiga og hvussu tú skalt síggja fullkomin út. Seinni veksur listin av krøvum bert: hin fullkomna húsfrú, ein eftirsótt serfrøðingur, ein strálandi móðir.

Fyri hvørja ferð, sum heimurin lærir teg «rætta lívið», tekur tú eina nýggja masku á teg. Eina tungan, vakra, sosialt góðkenda brynju. Og við tíðini verður markið undir hesi byrðini slitið: hvar eru tínar sannu ynskir, og hvar eru fremmandar, álagdar leiklutir?

At skapa sín innara heim merkir at taka hesar løg varlega av, stig fyri stig. Ikki at bróta seg sjálvan, men at grava sína sannleika út úr rúgvunum av fremmandum óttum og vónum.