Eitt bræv um tey, sum alheimurin førir saman aftur og aftur

Lagnan hevur ein undursama hondskrift. Tað hendir, at tvey síggja hvørt annað fyrstu ferð langt áðrenn vegir teirra veruliga møtast. Eitt langt eygnablik, har ein greið ynski um at koma nær, at tosa, at bjóða út — meðan tit bæði enn eru heilt fræls. Men í tí sekundinum vinnur blygdin og ræðslan. Stegið verður ikki tikið, vegirnir skiljast, men minnið um hetta eygnablik verður kortini verandi inni.

Tey longu átta ella níggju árini ganga. Og knappliga opnast ein dyr, lívið førir tykkum saman aftur, og í tagnum hendir eitt stundar, skerandi kennsl. Alt inni skríggjar, at hetta er ikki tilvild, men nú er tað mannliga egóið, ræðslan ella fremmandar umstøður, sum forða fyri at siga tey einføldu orðini høgt: «Eg elski teg. Eg havi kenslur fyri tær». Og aftur — skilnaður í fleiri ár.

Men alheimurin elskar fullgjørdar søgur. Tá vit ikki vágа at taka valið fyrstu ferð, strikar hann ikki kensluna — hann gevur okkum ein møguleika aftur, og aftur, og aftur. Hann fer at endurtaka hendingarnar og føra tykkum saman, inntil tit endiliga kasta ræðsluna av og taka tykkara veruligu avgerð.