«Tú munnar føla tað, tað er ómøguligt at missa»: Tá tvey dreymar kenna hvønn annan

Stundum ber eitt menniskja tí einfaldastu og reinastu dreymin við sær síðan ungdómin. Til dømis, eftir at hava sæð sanna blíðsku í einum fremmandum heimi, lovar hon sær sjálvum: «Tá eg fái eitt elskað menniskja, vil eg hvørja ferð, hon stígur yvir tregilin, renna henni ímóti, halda henni fast og kyssa hana blítt». Men lívið leggur seg stundum soleiðis, at tann skeivi er við síðuna av tær: tín heitasta rørsla verður ein dagin kalt frá stød, og tú goymir hesa blíðskuna djúpt inni í tær í mong ár.

Og onkrastaðni í hesum sama heimi býr eitt annað menniskja. Og ein dagin í einum stillum samtali játtar tað tí dýpsta: «Eg dreymi bert um eitt — at heima taka tey ímóti mær við heitum, elskandi favnum… Men kanska biði eg um ov nógv?».

Nei, ikki ov nógv. Bara ikki hjá tí skeiva. Tí tá tú møtir tínum menniskja — er alt møguligt. Tí tað, sum annar ræðist at dreyma um, hevur hin dreymt alt lívið um at geva. Júst tá spurdu tey meg: «Hvussu veit eg, at hon er tann rætta?». Eg vendi mær tá og svaraði: «Tú munnar føla tað, tað er ómøguligt at missa».

Heimurin av Parir varð skaptur júst til hesa kenning — meðan tú ert bert í byrjanini av sambandinum. So tú byrjar at hoyra hjarta títt, tín uppriktigu kenslur og ræðist ikki at siga frá tí, sum tú veruliga vilt. Tí at skilja, at tú hevur funnið tín lagnu, er sera lætt: tín dýrasta dreymur verður plútsliga tað sama heimið, sum hin persónurin leitaði eftir alt sítt lív.