Síður uttan orð: Rætturin at rópa og at tiga

Aftan fyri fasettan á hvørjari sterkari kvinnu liggur altíð eitt kamar, sum ongin kennir. Eitt stað, har ósagdur pína savnast, har ógvulig orð fjalast, og har kvinnan troyttnar av at vera ein steinmurur fyri allar omkring seg.

Í mentanini VIA AD ME er ein lóg: her er ongin áskoðarasalur. Her eru ongar metingar, ongar dámur og ongar forvitnar eygu hjá øðrum.

Stundum má ein bara tiga. Vera har, sum ongar bókstavir eru, men bert tú og ein steðgur. Og stundum — at lata eina raddboð: at tala seg út við seg sjálva, at gráta í myrkrinum, at sleppa út savnaðari vreiði og vita, at henda rópin úr sálini verður ævinliga innsiglað í tættu. Reinsingin hendir ikki alment. Hon hendir aftan fyri tjaldið, í signingarfullari tøgn.