Mga Pintuan ng Siyam na Mundo: Bakit ang pagkakapantay-pantay sa digital na mundo ay pumapatay sa tao

✦  ⚜  ✦

Ipinangako ng internet na gawing malaya ang sangkatauhan. Bravo, nagtagumpay ang eksperimento: sa halip na kalayaan, nakakuha tayo ng isang napakalaking karnabal ng mga mapagkunwari, kung saan ang bawat isa ay obligadong gumanap ng masamang papel sa isang murang sirkus sa buong araw.

Ang mga tao ay ibinaba sa estado ng mga libreng animator. Ang lipunan, pamilya, mga kamag-anak, mga digital na platform — lahat ay nakaupo sa paligid ng bulwagan ng mga manonood na may popcorn at may tahimik na hinihingi: “Sige na, aliwin mo ako! Ipakita mo ang iyong numero!”. At sa makatwirang tanong sa loob: “Patawad, ano ako — isang sirkero na unggoy sa entablado?” — karaniwang tahimik na nagmamasid at masunurin na nagsusuot ng nakagawiang sombrero ng payaso.

Tumingin ka sa parada ng mga maskara na kusang-loob na sinalihan ng sibilisadong mundo.

Narito ang isang “malakas at independiyenteng” babae. Sa trabaho, mayroon siyang bakal na mukha ng isang corporate soldier — huwag sanang may magkamali o makasira ng deadline. Sa bahay, kailangan niyang agad na pumasok sa mode ng isang perpektong maybahay, chef, at walang kapintasan na ina, habang maingat na umiwas sa mga sulok, upang hindi, huwag sanang, magalit ang pagod na asawa. At sa social media — ang kinakailangang filter ng isang masaya at nagniningning na diyosa. At sa kabila ng lahat ng tagumpay na ito ng kabutihan, walang — talagang walang sinuman sa mundong ito — kahit na nagtatanong: mahal, nakapag-almusal ka ba ngayong araw? Tungkol sa kung paano siya talagang nararamdaman, mahigpit na ipinagbabawal ang pag-uusap. Magtiis, ngumiti at magpatuloy sa pag-juggle.

Sa tabi niya, may isang lalaki na literal na nagdadala ng kanyang sarili. Pagod, labis na pagod, nakabalot sa isang matibay na bakal na baluti. Dinadala niya ang bigat na ito araw-araw na may isang tanging nakababahalang pag-iisip: huwag sanang may makapansin na siya ay pagod. Huwag sanang may makakita ng kanyang pagkapagod o, huwag sanang, siya ay magpakita ng isang saglit na kahinaan. Agad na darating ang lipunan na may ruler upang sukatin ang kanyang katayuan, pitaka at ang tindi ng kanyang tingin. Umabot ang lalaki sa puntong nagsisimula na niyang isipin ang kanyang sarili na may kasalanan para sa mga pinakasimpleng, makatawid na mga hangarin. Siya ay nagtatrabaho nang labis, umuuwi at may kasalanan na iniisip: “Marahil, sobra na ang hinihingi ko… simpleng nais lamang na salubungin ako sa bahay sa mga mainit na yakap, nang walang mga inaasahan at mga paratang. Marahil, ito ay isang kapalaluan mula sa aking panig”. Ang humiling ng init at tunay na sinseridad sa mundong nagtagumpay sa pragmatismo ay naging isang krimen.

At sa tabi ay nagaganap ang isa pang drama — isang batang magkasintahan. Tumingin ka sa kanila mula sa labas, at ang puso mo ay sumisikip. Sa halip na magningning mula sa kaligayahan, sila ay nagmamadaling sinusubukang “magustuhan ang mga magulang”. Ang kasintahan ay nag-aabala sa kanyang sarili sa hinaharap na biyenan, ang kasintahan ay nag-aamo sa kanyang biyenan, parehong nervyos na nagkukumpara sa mga inaasahan ng iba. Tumingin ka sa magkasintahan mula sa labas at hindi mo makita ang pagmamahal, paggalang, o lambing sa kanilang mga mata. Sa halip na isang buhay na damdamin, lumilitaw ang isang matibay, hindi komportable na pakiramdam: Diyos ko, parang pinilit silang magkasama sa ilalim ng baril. Sila ay sobrang abala sa pagtatayo ng isang magandang facade para sa pamilya, na nakalimutan na nila kung bakit sila naghawak-kamay.

At ano ang nangyayari sa konsepto ng pamilya? Ang pamilya sa halip na maging pugad ng lahi, tahimik na kanlungan at pinagmulan ng mga sinaunang tradisyon, ay naging isang nakakaengganyong billboard. Lahat ng lakas ay napupunta sa vitrina: ano ang suot natin sa publiko, anong sasakyan ang nakaparada sa harap ng bahay, kung paano tayo magalang na yumuko sa mga tamang kakilala. At pagpasok mo sa pintuan — at sa likod ng pinakintab na facade ay naghahari ang isang sunog na disyerto, tahimik na pagkairita at kabuuang kaguluhan.

At ang nakatataas na henerasyon ang nagwawakas sa makulay na pamilihan ng pagkukunwari. Ang mga lola at lolo, na nakaranas ng isang napakalaking buhay, sa halip na marangal na umupo sa ulo ng pamilya at tumanggap ng nararapat na pag-aalaga, ay nagiging mga takot na humihingi. Ang kanilang mga adult na anak ay hindi man lang nag-iisip kung paano bisitahin ang mga magulang, suportahan ang kanilang kalusugan, o simpleng bigyan sila ng atensyon. Sa halip, ang mga matatanda ay nakakapanghina ng loob na nagmamakaawa sa mga manugang at biyenan: “Basta huwag makialam, basta huwag magalit, basta huwag itapon sa labas.” At kasabay nito, sila ay nananalangin sa lahat ng diyos: “Panginoon, iligtas mo ako mula sa kahihiyan — huwag sana, na ang mga apo ng kapitbahay ay mukhang mas matagumpay kaysa sa akin!” Ang dignidad ng isang buong buhay ay nadurog para sa mga maliliit na takot ng mga karaniwang tao.

At ang lahat ng makulay na pamilihan na ito ay pinagsama-sama ng mga modernong algorithm sa isang pangkaraniwang digital na bangko. Lahat ay pinantay, lahat ay binigyan ng parehong mga emoji at inutusan na makipagkumpetensya para sa pag-apruba ng iba.

Kapag ang isang bata ay ipinanganak, siya ay nagdadala ng isang napakalaki, orihinal, kristal na uniberso. Nakikita niya ang mundo na buhay, walang hanggan at puno ng mga kababalaghan. At ano ang ginagawa ng mga matatanda na 'matalinong' paligid sa kanya? Binabayo ang kanyang mga kamay: ‘Masyado ka pang bata’, ‘huwag magpaka-imahinasyon’, ‘maging katulad ng lahat’. Ang mga kumpleks ng mga magulang, ang kanilang mga hindi natupad na ambisyon at mga sugat mula sa pagkabata ay dumadaan sa kaluluwa ng bata na parang mabigat na roller. At pagkatapos, ang mga parehong matatanda ay dinadala ang kanilang mga anak na nasa dalawampu patungo sa mga psychotherapist, na nag-aalala: ‘Saan nagmula ang kawalang-sigla at neurosis na ito?’. Mula sa inyo. Kayo mismo ang nagyurak sa kanyang uniberso noong siya ay limang taon.

Kapag hindi nababasag ang bata, kapag ang disiplina ay maingat ngunit hindi nakakapahiya, kapag ang bawat pangarap at layunin niya ay nakakatagpo ng maaasahang pader ng suporta sa bahay — ang bata ay lumalaki na walang mga kumpleks, walang walang katapusang takot na ma-reject. Siya ay lumalaki bilang may-ari ng kanyang kapalaran.

Dahil dito, sa VIA AD ME, ang espasyo para sa mga bata ay nahahati na may napaka-eksaktong katumpakan.

Para sa mga bata na lumaki at may malay na nais lumikha, nilikha ang aming atelye — L’Atelier Jeunesse. Ito ay isang saradong malikhaing laboratoryo. Hindi tungkol sa tuyong code at teknikal na rutina — kundi tungkol sa purong paglikha: mga kwento, biswal na sining, animasyon, musika, mga unang proyekto ng paglikha. Doon ay walang mundo ng mga matatanda, walang mga personal na mensahe at walang toksisidad. At ang pagsasama-sama sa mga malikhaing koponan ay posible lamang sa pahintulot ng mga magulang na personal na kilala ang mga kalahok.

Mga Pintuan ng Siyam na Mundo

At the very heart of the House, the Gates of the Nine Worlds are erected.

This is not a passport office and not age pens. These are nine sacred inner worlds of a person, where the obligation to lie, to twist, and to please is lifted from you:

I. HER WORLD — the sacred refuge of women. A place where the mask of the 'patient martyr' is shed, and the right to rest, beauty, health, and inner peace is returned.

II. HIS WORLD — tahanan ng karangalan ng lalaki at tahimik na lakas. Isang espasyo kung saan sa wakas ay natatanggal ang bakal na baluti, kung saan hindi kailangang magpaliwanag tungkol sa pagod at sa pagnanais na maunawaan, mapanatili, at tanggapin nang walang mga hinihingi.

III. COUPLES — santuwaryo ng dalawa. Teritoryo ng taos-pusong pag-ibig, lambing, at mga karaniwang halaga, kung saan ang pasukan ay mahigpit na nakasara sa mga kamag-anak, tagapayo, at mga nakanganga.

IV. GOLDEN — gintong panahon ng dangal. Isang espasyo kung saan ang mga nakatatandang henerasyon ay namumuhay para sa kanilang sarili at sa kanilang kapayapaan, malaya mula sa nakakahiyang pagyuko sa mga anak.

V. FAMILY — isang tunay na pugad ng pamilya, kung saan nililikha ang mga tradisyon ng pamilya at ang init ng tahanan, at hindi isang pekeng vitrina para sa mga mata ng iba.

VI. BABY — isang mundo ng mga unang hakbang at kristal na kalinisan. Maingat na proteksyon ng pinakamahinang edad, kung saan itinatag ang batayang tiwala sa buhay.

VII. KIDS — isang namumulaklak na uniberso ng pagkabata. Isang espasyo ng imahinasyon, laro, at kwento, kung saan ang panloob na mundo ng bata ay pinoprotektahan mula sa presyon at kumplex ng mga matatanda.

VIII. TEENS — teritorya ng pagdadalaga. Ang panloob na mundo ng isang tinedyer, kung saan ang personalidad ay naghahanap ng sariling sentro, protektado mula sa pangungutya at cynicism ng karamihan.

IX. HORIZON — abot-tanaw ng kabataan. Panahon ng mga dakilang pag-asa, romansa, paghahanap ng sariling bokasyon at mga unang hakbang sa buhay ng may pagmamalaki.

At sa gitna ng arkitekturang ito ay nagniningning ang AI MIRROR (Reflection Core) — salamin ng iyong tunay na pagkatao, tumutulong na sumilip sa loob ng iyong sarili nang walang baluktot na salamin ng opinyon ng publiko.

Kapag lumabas ka sa panlabas na hangganan — sa The Heritage District o sa sosyal na liwanag ng THE ECHO — ang pangunahing batas ng Bahay ay pumapasok sa bisa: ang ganap na hindi pagkakapantay-pantay ng iyong awtoridad at pangalan.

Walang mga bot, walang mga kopya at walang mga parasitiko sa network. Walang sinuman at kailanman ang magnanakaw ng iyong pangalan, iyong mukha o mga bunga ng iyong paglikha. Naroroon ka sa mundo sa ilalim ng iyong tunay na pangalan at may maharlikang dignidad.

Ang mass internet ay nagpantay-pantay sa lahat sa karapatan na maging maingay, pekeng at malalim na hindi masaya sa kanilang walang katapusang mga maskara.
Iniiwan namin ang murang sirkus na ito sa likod ng mga tarangkahan.

Bukas ang mga pintuan. Alisin ang iyong baluti — ikaw ay nasa bahay.