Dalawang sukdulan ng pagkamaygulang: Sa pagitan ng pagsipsip at mapanirang pakikialam

Sa pagmamasid sa mga ugnayan ng mga henerasyon, madalas kong nakita ang isang parehong drama: kapag ang mga magulang ay walang sariling pinagmumulan ng balanse, hindi maiiwasang nahuhulog sila sa isa sa dalawang sukdulan. Ang iba ay nagsisimulang magsipsip sa harap ng mga anak, matakot magsabi ng labis na salita at gumanap ng mga papel ng iba—basta't hindi lamang mawala, basta't mabigyan lamang sila ng kahit isang patak ng atensyon.

Ang iba ay pumipili ng kabaligtaran, mas mapanganib na landas—nagiging labis silang aktibo sa buhay ng batang pamilya. Nang hindi alam ang tunay na mga kalagayan, ni ang tunay na nangyayari sa pagitan ng dalawang puso, sumasalakay sila kasama ang kanilang mga payo, paghuhusga at mga kaayusan.

Sa pagbuo ng arkitektura ng Gintong Mundo, nais kong bigyan ang nakatatandang henerasyon ng pagkakataong muling maramdaman ang kanilang sariling panloob na sandigan at madama na kaya at dapat nilang mamuhay ng sarili nilang buhay. Ito ay isang saradong espasyo ng kahulugan, kung saan hindi na kailangan ng tao na magpaabot para sa atensyon, o magpatunay ng sarili sa pamamagitan ng pakikialam sa pamilya ng kanilang mga anak.