Liham tungkol sa kalinisan ng kodigo, kapag ang puso ay nakasalubong ang «Tamang Isa» nang huli na

Walang mas masakit pa sa sandaling nabubuhay ka sa isang hindi namamalayang pag-aasawa na nakabitin sa isang hibla, nagtitiis ka sa huling lakas — at biglang may lumitaw na tao sa iyong landas, at buong kaluluwa mong nauunawaan: siya ang tamang isa. Ito ay isang pagsubok kung saan sinusubok ang buong kalaliman ng karangalan ng tao.

May ibang sumusuko sa kahinaan sa sandaling ito, pumupunta sa panlilinlang at pagtataksil, nilalapastangan ang kanyang kasalukuyang tahanan at ang bagong maliwanag na damdamin. Ang kinalabasan ng gayong hakbang ay laging kakila-kilabot: ang mga taong minsang naghati ng isang higaan, ay nagwawasak ng puso ng isa't isa at nagiging walang awang mga kaaway, handang magpunit sa isa't isa, at sa pagitan nila ay nagdurusa ang mga bata.

Ngunit may ibang landas — ang landas ng panloob na moral na kodigo, kung saan hindi mo lamang kayang pahintulutan ang iyong sarili na tumawid sa mga bagong ugnayan sa pamamagitan ng kasinungalingan, gaano man kasakit ang puso. Pinipili mo ang kalinisan at umuurong ka. At pagkatapos ay muling naghihiwalay ang buhay sa magkaibang pampang — hanggang sa kayong dalawa ay lumaki at maging tunay na malaya. Minsan pagkatapos ng gayong sakit, nagkukulong ang tao sa sarili nang napakalalim na natatakot siyang subukan muli. At minsan ang kapalaran, pagkatapos maghintay sa oras ng kalinisan at kalayaan, ay muling pinagtatagpo ang dalawang lumaking kaluluwa — na wala nang anino at wala nang hadlang.