Liham tungkol sa mga taong paulit-ulit na pinagtatagpo ng Sansinukob

Kamangha-mangha ang sulat-kamay ng tadhana. May mga pagkakataong ang dalawang tao ay unang nagkikita nang matagal bago pa man tunay na magsalubong ang kanilang mga landas. Isang mahabang tingin, kung saan mababasa ang malinaw na pagnanais na lumapit, makipag-usap, mag-imbita ng date — habang pareho pa kayong ganap na malaya. Ngunit sa sandaling iyon, ang pagkamahiyain at kahihiyan ang nangingibabaw. Hindi nagawa ang hakbang, naghiwalay ang mga daan, ngunit ang alaala ng tingin na iyon ay nananatili sa loob, sa hindi malamang dahilan.

Lumipas ang mahabang walo o siyam na taon. At biglang bumukas ang pinto, muli kayong pinagtagpo ng buhay, at sa katahimikan ay nangyayari ang isang biglaan, matalim na pagkakakilala. Sumisigaw ang lahat sa loob na hindi ito pagkakataon lamang, ngunit ngayon, ang ego ng lalaki, takot, o mga pangyayaring hindi kanya ang humahadlang upang bigkasin nang malakas ang simpleng mga salita: «Mahal kita. May nararamdaman ako para sa iyo». At muli — paghihiwalay nang ilang taon.

Ngunit mahilig ang Sansinukob sa mga kuwentong may katapusan. Kapag hindi tayo naglakas-loob na pumili sa unang pagkakataon, hindi nito binubura ang damdamin — binibigyan tayo nito ng pagkakataon muli, at muli, at muli. Uulitin nito ang mga pangyayari at pagtatagpuin kayong muli hanggang sa tuluyan ninyong itapon ang takot at gawin ang inyong tunay na pasya.