Mga pahinang walang salita: Ang karapatan sa sigaw at katahimikan

Sa likod ng marangyang harapan ng sinumang matibay na babae ay laging may nakatagong silid na walang nakakaalam. Isang lugar kung saan nag-iipon ang hindi naipahayag na sakit, kung saan nagtatago ang mga sama ng loob, at kung saan napapagod ang babae sa pagiging bakal na pader para sa lahat ng nakapaligid sa kanya.

Sa kultura ng VIA AD ME may batas: walang bulwagan ng manonood dito. Walang paghatol, walang likes, at walang mga mata ng ibang nagmamasid.

Minsan kailangan mo lang manahimik. Manatili doon kung saan walang mga titik, kundi ikaw lamang at ang katahimikan. At minsan — mag-iwan ng tinig na kaisipan: magsalita nang mag-isa, umiyak sa dilim, ilabas ang naipon na galit, at malaman na ang sigaw na ito ng kaluluwa ay mananatiling walang hanggan na nakatatak sa lihim. Ang paglilinis ay hindi nangyayari sa harap ng publiko. Nangyayari ito sa likod ng tabing, sa pinagpalang katahimikan.