VIATICUM

قبل از اینکه به جلو بروی، باید بفهمی چه چیزی را با خود می‌بری. این مرحله — فهرست‌برداری از کوله‌پشتی درونی‌ات است. چه چیزی به تو نیرو می‌دهد؟ چه چیزی تو را به پایین می‌کشد؟ چه چیزی را می‌بری، چون به آن عادت کرده‌ای — هرچند زمانش گذشته که رهایش کنی؟

اینجا به یاد می‌آوری لحظاتی که زمان ناپدید می‌شد. زمانی که آنقدر در چیزی غرق بودی که فراموش می‌کردی بخوری، به ساعت نگاه کنی، به این فکر کنی که دیگران درباره‌ات چه فکر می‌کنند. این لحظات — چراغ‌های راهنمای تو هستند.

و سپس مهم‌ترین سوال را می‌پرسی: چه کسی برای اولین بار این جمله را به من گفت؟ آن جمله‌ای که در ذهن به عنوان یک قاعده زندگی می‌کند. «نباید ضعف را نشان داد». «اول کار، بعد لذت». «خودت را نشان نده». این از کجا آمده؟ و آیا واقعاً مال توست؟