دنیایی که با یک درنگ آغاز می‌شود

اینترنت روزگاری وعده داد که مردم را به هم پیوند دهد، اما در عوض به خفقان‌آورترین و پرهیاهوترین میدان روی کرهٔ زمین بدل شد. جایی که هر کس هر لحظه توجهت را طلب می‌کند، معیارها را بر تو تحمیل می‌کند و زندگی دیگران را از پشت صفحه‌های سرد قضاوت می‌کند.

زن دیگر به ویترینی تازه نیاز ندارد تا به شادی دیگران بنگرد. او به نیایشگاهی نیاز دارد تا سرانجام به درون خویش بنگرد.

این دفتر با یک شروع و نه با یک مانیفست آغاز نمی‌شود. با یک مکث آغاز می‌شود. از لحظه‌ای که در برابر «بایدهای» بی‌پایان در را می‌بندی و در سکوت مطلق می‌مانی. پیش‌گفتار برای توضیح دادن نیست — برای آن است که نخستین نفس صادقانه را بکشی و به یاد بیاوری که دنیای حقیقی‌ات از خودت آغاز می‌شود.