رها می‌کنم. آزاد می‌کنم. می‌بخشم. رهایی می‌بخشم

سرشت زنانه از خدمت بی‌پایان و آسودگی برای اطرافیان بافته نشده است. قرن‌ها به زنان آموختند: «خشمگین نشو، تو نرمی. تحمل کن، تو خردمندی.» و ما به بلعیدن آزردگی‌ها خو گرفتیم و بار سمی‌ای انباشتیم که تن و روان را ویران می‌کند.

فلسفهٔ دنیای او بر آیین بزرگ رهایی درونی استوار است.

لحظه‌ای می‌رسد که باید به مرز نزدیک شد و گفت: «هر آنچه از آنِ من نبود، رها می‌کنم. بدهی‌های دیگران را آزاد می‌کنم. ضعف‌های خود را می‌بخشم. جایی برای زندگی آزاد می‌کنم.» این شورش علیه جهان نیست. بازگشت به خانه است — به پاکی، آرامش و شکوه شاهانهٔ خویش.