نامه‌ای به آن زنی که هیچ‌کس از او نپرسید

در میان تمام هیاهوی خردکنندهٔ تمدن، یک خلأ یخ‌زده و هراس‌آور وجود دارد: هیچ‌کس و هرگز از تو نپرسیده است — خودت چه می‌خواهی؟

هیچ‌کس نمی‌پرسد پیش از خواب در دل چه سکوت می‌کنی. هیچ‌کس نمی‌پرسد آیا می‌خواهی اکنون به پیش بدوی یا آن‌که جان‌ات به آن بسته است که جمع شوی و فقط بخوابی. بی‌پایان به تو دیکته می‌کنند که چه باید بکنی، اما هیچ‌کس آن پرسش ساده و صمیمی را نمی‌پرسد: «همین حالا، جانِ من، حالت چطور است؟».

این نامه یادآوری است: تو برای حق نفس کشیدن لازم نیست چیزی را از خود ثابت کنی. اشک‌هایت طبیعی‌اند. خستگی‌ات مقدس است. خشم‌ت حق دارد بیرون بریزد. به خود اجازه بده نه کامل، بلکه زنده باشی.