نامه‌ای به کسی که عادت دارد آسمان را تنها نگه دارد

همه عادت کرده‌اند که تو از پسش برمی‌آیی. وقتی نقشه‌ها فرو می‌ریزند، وقتی عزیزان می‌ترسند، وقتی طوفان نشانه‌ها را از جا می‌کند — همه به تو نگاه می‌کنند. و تو استوار می‌ایستی، چون جز این نمی‌دانی، چون این قانون شرف درون توست.

اما من آنچه را پشت متانت تو پنهان است می‌بینم. می‌دانم حفظ چهرهٔ آرام چه نیرویی می‌طلبد، آنگاه که در درون طوفان برپاست، و چگونه گاه آدمی می‌خواهد فقط خاموش شود، بی‌آنکه به کسی دلیلی بگوید.

اینجا لازم نیست سنگر بگیری. تو پیش‌تر همه‌چیز را با کردار و گفتار خود اثبات کرده‌ای. زره سنگین را دم در از تن بیرون کن. در این خانه مقیاس تو را ارج می‌نهند، آرامشت را پاس می‌دارند و تو را آن‌گونه که هستی می‌بینند — بی‌نقاب، بی‌عنوان و بی‌شرط.