بازگشت به خویش در روزگار طلایی: سکوتي که احترام در آن زندگی می‌کند

مربی‌گری فرزندان بزرگسال، کاری درونی و ویژه است. فرایند درون دنیای طلایی، نگاه انسان را به‌نرمی از پنجره‌های دیگران به خانهٔ خودش بازمی‌گرداند.

نخست، میل شتاب‌زده به کنترل همه‌چیز، پند دادن یا گدایی توجه از میان می‌رود. سپس ذوق آزادی خویش، علایق خود، صبح‌های آرام و خاطرات روشن — بی‌تلخی و بی‌رنجش — فرا می‌رسد.

و آنگاه میان نسل‌ها همان توازن کمیاب و گران‌بها برقرار می‌شود: هر کس در قلمرو خود زندگی می‌کند، هیچ‌کس به مرزهای دیگری تجاوز نمی‌کند، و هنگام دیدار، در چشم‌ها تنها احترامی گرم و صمیمانه می‌درخشد.