نامه‌ای دربارهٔ مرزی که والدین هرگز نباید از آن بگذرند

هیچ چیز هولناک‌تر از لحظه‌ای نیست که درِ خانهٔ خود را با قلبی پاک و صادق به روی بزرگ‌ترها می‌گشایی و در پاسخ، پشت سرت دسیسه و تبانی آغاز می‌شود. زمانی که والدین بی‌طرفی را فراموش می‌کنند و کورکورانه در برابر همسر دیگر، به جانب پسر یا دختر خود می‌ایستند.

والدین با دخالت در پیوند دیگری، اغلب مطمئن‌اند که کار درستی می‌کنند. اما آنان همهٔ حقیقت را نمی‌دانند و حتی درنمی‌یابند که چه درد کوبنده و جبران‌ناپذیری بر انسان دیگری وارد می‌کنند و چگونه سرنوشت نوه‌های خود را با تکه‌تکه کردن دنیایشان تباه می‌سازند.

من این نامه را به‌عنوان یادآوری از والاترین قانون شرافت خانوادگی می‌نویسم: هرگز در خانهٔ فرزندانتان داور نشوید. دسیسه نچینید، آنچه را که تقسیم‌ناپذیر است تقسیم نکنید و به آن‌ها یاد ندهید که چگونه زندگی کنند. رسالت شما بودن نوری آرام و پشتیبانی مهربان است، نه نیرویی که آنچه را به دست شما ساخته نشده ویران می‌کند.