نامه‌ای دربارهٔ پاکی آیین‌نامه، آنگاه که دل «آن یک نفر» را بسیار دیر می‌یابد

هیچ چیز دردناک‌تر از لحظه‌ای نیست که در پیوندی ناخودآگاه و لرزان بر لبهٔ پرتگاه زندگی می‌کنی، تا آخرین توان تحمل می‌کنی — و ناگهان انسانی در مسیرت پدیدار می‌شود و با تمام جان درمی‌یابی: او همان یک نفر است. این آزمونی است که تمام ژرفای شرافت انسانی در آن سنجیده می‌شود.

کسی در همین لحظه تسلیم ضعف می‌شود، به فریب و خیانت تن می‌دهد و هم خانهٔ کنونی‌اش را می‌آلاید و هم احساس روشن و تازه را. سرانجام چنین گامی همیشه هولناک است: انسان‌هایی که روزگاری بستری مشترک را تقسیم می‌کردند، دل یکدیگر را می‌شکنند و به دشمنانی بی‌رحم بدل می‌شوند که آماده‌اند یکدیگر را از هم بدرند، و در میانشان کودکان رنج می‌کشند.

اما راه دیگری هم هست — راه قانون اخلاقی درونی، زمانی که به‌سادگی نمی‌توانی به خود اجازه دهی که با دروغ به رابطه‌ای تازه گام بگذاری، هرچقدر هم که قلب درد بکشد. تو پاکی را برمی‌گزینی و عقب می‌نشینی. و آن‌گاه زندگی دوباره شما را به دو ساحل جداگانه می‌برد — تا زمانی که هر دوی شما رشد کنید و به‌راستی آزاد شوید. گاهی پس از چنین دردی، انسان چنان عمیق در خود فرو می‌رود که از آزمودن دوباره می‌ترسد. و گاهی سرنوشت، پس از انتظار برای ساعت پاکی و آزادی، دو روح بالیده را از نو به هم می‌رساند — این‌بار بی‌سایه و بی‌مانع.