دو راه در دل ازدواج: تحمل بی‌رهایی، یا آموختن آفریدن

وقتی مردم درمی‌یابند که دیگر آن نزدیکی پیشین در ازدواجشان نیست، دو راه پیش رویشان قرار می‌گیرد. نخستین راه — سال‌ها تحمل کردن، خوش‌آمد گفتن به یکدیگر، پنهان کردن درد پشت لبخندهای مؤدبانه برای مهمانان و قانع کردن خود که «راهی نیست» یا باید «به‌خاطر بچه‌ها تحمل کرد». اما بازی یک‌طرفه هرگز خانه را نجات نمی‌دهد — تنها به‌آرامی روح آن‌کس را که همه‌چیز را بر دوش می‌کشد، می‌سوزاند.

راه دوم — یافتن جسارت در خود برای دست کشیدن از تظاهر و کوشش برای به‌راستی ساختن یک خانواده: یافتن هدف‌های مشترک، آفریدن ارزش‌های خانوادگی خود از صفر و بنیان نهادن سنت‌های زنده‌ای که در آن‌ها احترام و پشتیبانی متقابل جریان دارد.

وقتی معماری دنیای خانواده را می‌ساختم، می‌خواستم به مردم دقیقاً همین فرصت را برای آفرینش صادقانه بدهم. زیرا ما با هنر پاسداری از کانون گرم خانه زاده نمی‌شویم — ما هر روز ساختن خانواده را می‌آموزیم، اگر هر دو آمادهٔ گام برداشتن به‌سوی یکدیگر باشند.