نامه‌ای دربارهٔ کسانی که جهان آن‌ها را بارها و بارها به هم می‌رساند

سرنوشت دست‌خطی شگفت‌انگیز دارد. گاه دو نفر نخستین بار یکدیگر را بسیار پیش‌تر از آن می‌بینند که راه‌هایشان به‌راستی به هم برسد. یک نگاه طولانی که در آن آرزویی آشکار خوانده می‌شود: نزدیک شدن، سخن گفتن، دعوت به قرار — در حالی که هر دوی شما هنوز کاملاً آزادید. اما در همان لحظه، خجالت و کم‌رویی چیره می‌شوند. قدمی برداشته نمی‌شود، راه‌ها از هم جدا می‌شوند، اما یاد آن نگاه، بنا به دلیلی، در درون می‌ماند.

هشت یا نُه سال طولانی می‌گذرد. و ناگهان دری باز می‌شود، زندگی شما را دوباره به هم می‌کوبد، و در سکوت، شناختی آنی و نافذ رخ می‌دهد. همه‌چیز در درون فریاد می‌زند که این تصادفی نیست، اما این‌بار غرور مردانه، ترس یا شرایط بیرونی نمی‌گذارند آن واژه‌های ساده بر زبان بیایند: «دوستت دارم. به تو احساسی دارم». و باز — جدایی برای سال‌ها.

اما جهان داستان‌های ناتمام را دوست ندارد. هنگامی که بار نخست جرئت انتخاب نمی‌کنیم، او احساس را پاک نمی‌کند — او فرصتی دوباره به ما می‌دهد، و دوباره، و دوباره. او رویدادها را تکرار خواهد کرد و شما را به هم خواهد رساند تا آنگاه که سرانجام ترس را کنار بگذارید و تصمیم راستین خود را بگیرید.