صفحه‌هایی بی‌واژه: حقِ فریاد و سکوت

پشت نمای باشکوه هر زن نیرومندی، همیشه اتاقی پنهان است که هیچ‌کس از آن بی‌خبر نیست. جایی که درد ناگفته انبار می‌شود، جایی که آزردگی‌ها پنهان می‌مانند و جایی که زن از سنگ‌دیوار بودن برای همهٔ اطرافیان خسته می‌شود.

در فرهنگ VIA AD ME قانونی هست: اینجا سالن تماشاچی وجود ندارد. اینجا داوری، لایک و نگاه‌های کنجکاو دیگران نیست.

گاهی فقط باید سکوت کرد. ماندن در جایی که حرفی نیست و تنها تو هستی و یک درنگ. و گاهی — گذاشتن یک اندیشهٔ صوتی: با خودِ خویشتنِ تنها سخن گفتن، در تاریکی گریستن، خشم انباشته را بیرون ریختن و دانستن اینکه این فریاد روح، برای همیشه در راز مهر و موم خواهد ماند. تطهیر در انظار عمومی رخ نمی‌دهد. در پشت صحنه رخ می‌دهد، در سکوتِ مبارک.