Helduaroaren bi muturrak: Zurikerien eta esku-hartze suntsitzailearen artean

Belaunaldien arteko harremanak behatuz, drama bera ikusi nuen sarritan: gurasoek beren euskarri propiorik ez dutenean, saihestezina da bi muturretako batean erortzea. Batzuk seme-alaben aurrean zurikeriaz jokatzen hasten dira, hitz bat soberan esateko beldurrez eta inoren rolak antzeztuz — ez galtzearren, arreta izpi bat erakuts diezaieten.

Beste batzuek kontrako bidea aukeratzen dute, are arriskutsuagoa — familia gaztearen bizitzan gehiegi aktibo bihurtzen dira. Ez dute ez benetako inguruabarrik ezagutzen, ez bi bihotzen artean benetan gertatzen dena, eta beren aholku, iritzi eta ordenekin sartzen dira.

Urrezko Munduaren arkitektura sortzean, belaunaldi zaharrenari beren barne-euskarria berriz sentitzeko aukera eman nahi nion, eta bizitza propioa bizi dezaketela eta bizi behar dutela ohartarazi. Zentzuaren espazio itxia da hau, non pertsonak ez baitu jada arreta lortzeko zurikeriarik egin behar, ezta bere seme-alaben familian sartuz norbera baieztatu behar ere.