Gutun bat Unibertsoak behin eta berriz elkartzen dituenei buruz

Patuak eskuzkribu harrigarria du. Gerta daiteke bi pertsona elkar lehen aldiz ikustea beren bideak benetan gurutzatu baino askoz lehenago. Begirada luze bat, bertan argi irakurtzen baita hurbiltzeko, hitz egiteko, hitzordu batera gonbidatzeko nahia — oraindik biak erabat libre zaretelarik. Baina segundo hartan, lotsak eta herabeak irabazten dute. Urratsa ez da egin, bideak banandu egiten dira, baina begirada haren oroitzapena, nolabait, barruan geratzen da.

Zortzi edo bederatzi urte luze igarotzen dira. Eta bat-batean ate bat irekitzen da, bizitzak berriro elkarrengana bultzatzen zaituzte, eta isiltasunean berehalako ezagutza zorrotz eta zirraragarri bat gertatzen da. Barruan denak oihukatzen du ez dela kasualitatea, baina orain gizonezkoaren egoak, beldurrak edo besteen gorabeherek ez dute uzten hitz soilak ozen esaten: «Maite zaitut. Sentimenduak ditut zurekin». Eta berriro — urteetako banantzea.

Baina Unibertsoak istorio amaitutzat ematen dituenak maite ditu. Lehen aldian aukerarik egiten ez dugunean, hark ez du sentimendua ezabatzen — behin, eta berriro, eta berriro ematen digu aukera. Gertaerak errepikatuko ditu eta elkarrengana eramango zaituzte, azkenean beldurra baztertu eta benetako erabakia hartu arte.