La Pordego de la Naŭ Mondoj: Kial egaleco en la cifereco mortigas la homon

✦  ⚜  ✦

La interreto promesis liberigi la homaron. Brave, la eksperimento sukcesis: anstataŭ libereco ni ricevis grandiozan karnavalon de hipokrituloj, kie ĉiu devas la tutan tagon ludi malbonan rolon en malmultekosta cirko.

Oni degradis homojn al la stato de senpagaj animaciistoj. La socio, la familio, la parencoj, la ciferecaj platformoj — ĉiuj ĉirkaŭe sidiĝis en la spektantaro kun popkorno kaj neesprimita postulo: «Nu, antaŭen, amuzu min! Donu numeron!». Kaj al la racia interna demando: «Pardonu, ĉu mi estas por vi cirka simio sur la areno?» — oni kutimas honteme silenti kaj obeeme surmeti la deĵoran klaŭnan ĉapelon.

Rigardu ĉi tiun paradon de maskoj, en kiun la civilizita mondo memvole aliĝis.

Jen iras la «forta kaj sendependa» virino. En la laboro ŝi havas la feran vizaĝon de korporacia soldato — Dio gardu, ke ŝi iun seniluziigu aŭ maltrafu limdaton. Hejme ŝi devas tuj ŝalti la reĝimon de modela mastrumantino, ĉefkuiristino kaj senriproĉa patrino, samtempe piedfingre preterpasantaj la angulojn, nur por ke Dio gardu, ŝi ne kolerigu la laciĝintan edzon. Kaj en la sociaj retoj — la nepra filtrilo de feliĉa kaj brila diino. Kaj malgraŭ ĉi tiu venka parado de virtoj, neniu — absolute neniu en ĉi tiu mondo — eĉ demandos: karulino, ĉu vi entute sukcesis matenmanĝi hodiaŭ? Pri tio, kiel ŝi vere sentiĝas, paroli estas strikte malpermesite. Eltenu, ridetu kaj ĵonglu plu.

Apud vi staras viro, kiu preskaŭ sin mem portas. Elĉerpita, morte laca, enmurigita en densa giza kirasaĵo. Li trenas tiun ĉi ŝarĝon tagon post tago kun nur unu panika penso: Dio gardu, ke iu rimarku, ke li laciĝis. Dio gardu, ke iu vidu lian elĉerpiĝon aŭ, ho ve, ke li montru momentan malfortecon. La socio tuj alkuros kun liniilo por mezuri lian statuson, lian monujon kaj la sovaĝecon de lia rigardo. La viro eĉ atingas la punkton, ke li komencas senti sin kulpa pro la plej simplaj, homaj deziroj. Li laboras ĝis elĉerpiĝo, revenas hejmen kaj kulpe pensas: «Verŝajne mi petas tro multe… nur ke oni akceptu min hejme en varmaj brakoj, sen postuloj kaj riproĉoj. Verŝajne tio estas aroganteco de mia flanko». Peti varmecon kaj vivan sincerecon en mondo de venkinta pragmatismo fariĝis krimo.

Kaj apude disvolviĝas alia dramo — juna paro. Vi rigardas ilin de flanke, kaj la koro kuntiriĝas. Anstataŭ brili de feliĉo, ili konvulsie klopodas «plaĉi al la gepatroj». La fianĉo elŝiriĝas el sia haŭto antaŭ la estonta bopatrino, la fianĉino servile flatas al la bopatrino, ambaŭ nervoze komparas sin kun la atendoj de aliuloj. Vi rigardas tiun ĉi paron de flanke kaj vidas en ĝi nek amon, nek tremon, nek teneron en la rigardo. Anstataŭ viva sento aperas firma, konfuziga impreso: ho Dio, kvazaŭ oni perforte devigis ilin esti kune sub pafila minaco. Ili tiel entuziasmiĝis pri konstruado de deca fasado por la parencaro, ke ili tute forgesis, kial ili entute kuniĝis mane.

Kaj kio okazas al la koncepto de familio? La familio, anstataŭ esti praula nesto, trankvila haveno kaj fonto de jarcentaj tradicioj, transformiĝis en montreman reklaman ŝildon. Ĉiuj fortoj iras al la vitrino: kion ni surhavas antaŭ homoj, kiun aŭton ni parkis apud la domo, kiel ĝentile ni kliniĝis al la ĝustaj konatoj. Sed vi transpaŝas la sojlon — kaj malantaŭ tiu ĉi polurita fasado regas bruligita dezerto, surda reciproka ĝenado kaj totala ĥaoso.

Kaj kronas tiun ĉi foiron de hipokriteco la pli aĝa generacio. Avinoj kaj avoj, kiuj travivis grandan vivon, anstataŭ reĝe sidi ĉe la kapo de la familio kaj ricevi merititan zorgon, transformiĝas en timigitajn petantojn. Iliaj plenkreskaj infanoj eĉ ne pripensas, kiel viziti la gepatrojn, subteni ilian sanon aŭ simple varmigi ilin per atento. Anstataŭe la maljunuloj humilige servile flatas al bofilinoj kaj bofiloj: «Nur ne enmiksiĝi, nur ne kolerigi, nur ne estu elpelitaj tra la pordo». Kaj samtempe ili preĝas al ĉiuj dioj: «Sinjoro, gardu de honto — Dio gardu, ke la genepoj de la najbarino aspektu pli sukcesaj ol la miaj!». La digno de tuta vivo estas piedpremita pro etaj burĝaj timoj.

Kaj tiu tuta bunta foiro estas pelita de modernaj algoritmoj en unu komunan ciferecan ujon. Ĉiuj estis egaligitaj, ĉiuj ricevis la samajn emoĝiojn kaj estis ordonitaj konkuri por la aprobo de aliuloj.

Kiam infano naskiĝas, ĝi kunportas kun si grandegan, praan, kristalan universon. Ĝi vidas la mondon viva, senfina kaj plena de mirindaĵoj. Kaj kion faras al ĝi la plenkreska «saĝa» ĉirkaŭaĵo? Ĝi frapas la manojn per plena svingo: «Vi ankoraŭ tro malgrandas», «ne fantaziu», «estu kiel ĉiuj». La kompleksoj de la gepatroj, iliaj neplenumitaj ambicioj kaj infanaj ofendoj peze ruliĝas tra la infana animo. Kaj poste tiuj samaj plenkreskuloj kondukas siajn dudekjarajn idojn al psikoterapiistoj, kunpremante la manojn: «De kie en li tiu malpleno kaj neŭrozo?». Ja de vi. Vi mem piedpremis lian universon je la aĝo de kvin jaroj.

Kiam infano ne estas rompata, kiam la disciplino estas zorgema sed ne humiliga, kiam ĉiu lia revo kaj celo renkontas en la hejmo firman muron de subteno — la infano kreskas sen kompleksoj, sen la eterna timo esti forĵetita. Li kreskas kiel mastro de sia sorto.

Ĝuste tial en VIA AD ME la infana spaco estas dividita kun juvelista precizeco.

Por infanoj, kiuj plenkreskis kaj konscie volas krei, estis kreita nia ateliero — L’Atelier Jeunesse. Ĝi estas fermita kreiva laboratorio. Ne pri seka kodo kaj teknika rutino — sed pri pura kreivo: fabeloj, vida arto, animacio, muziko, unuaj kreivaj projektoj. Tie neniam estos la plenkreska mondo, ne ekzistas privataj mesaĝoj kaj ne ekzistas tokseco. Kaj kuniĝo en kreivajn teamojn eblas ekskluzive kun la konsento de la gepatroj, kiuj persone konas la partoprenantojn.

La Pordego de la Naŭ Mondoj

Kaj en la plej koro de la Domo starigita estas la Pordego de la Naŭ Mondoj.

Ĉi tio ne estas pasporta oficejo kaj ne aĝaj baraĉoj. Ĉi tio estas naŭ sakralaj internaj mondoj de la homo, kie oni deprenas de vi la devon mensogi, grimaci kaj komplezi:

I. HER WORLD — sakrala rifuĝejo de la virino. Loko, kie oni demetas la maskon de «pacienca martirino», revenas la rajto al ripozo, beleco, sano kaj anima silento.

II. HIS WORLD — loĝejo de vira honoro kaj trankvila forto. Spaco, kie fine demetiĝas la gisa kiraso, kie oni ne devas pravigi sin pro sia laceco kaj pro la deziro esti komprenata, varmigata kaj akceptata sen pretendoj.

III. COUPLES — sanktejo de du. Teritorio de sincera amo, tenero kaj komunaj valoroj, al kiu estas hermetike fermita la eniro por parencoj, konsilantoj kaj scivoluloj.

IV. GOLDEN — la ora aĝo de digno. Spaco, kie la pli aĝaj generacioj vivas por si kaj por sia trankvilo, liberaj de humiliga servemo antaŭ la infanoj.

V. FAMILY — aŭtenta familia nesto, kie kreiĝas familiaj tradicioj kaj la varmo de la hejma fajrujo, ne falsa vitrino por fremdaj okuloj.

VI. BABY — mondo de unuaj paŝoj kaj kristala pureco. Zorgema protekto de la plej delikata aĝo, kie estas metata la baza fido al la vivo.

VII. KIDS — floranta universo de infanaĝo. Spaco de fantazio, ludo kaj fabelo, kie la interna mondo de la infano estas gardata kontraŭ plenkreska premo kaj kompleksoj.

VIII. TEENS — teritorio de plenkreskiĝo. La interna mondo de la adoleskanto, kie la personeco serĉas sian spinon, protektita kontraŭ mokoj kaj cinikismo de la homamaso.

IX. HORIZON — horizonto de juneco. Tempo de grandaj esperoj, romantiko, serĉado de sia alvokiĝo kaj unuaj paŝoj en la plenkreskan vivon kun fiere levita kapo.

Kaj en la centro de ĉi tiu arkitekturo brilas AI MIRROR (Reflection Core) — spegulo de via aŭtenta esenco, helpanta rigardi internen de vi mem sen la distordaj speguloj de publika opinio.

Kiam vi tamen eliras al la ekstera perimetro — en The Heritage District aŭ la socian lumon THE ECHO — ekvalidas la ĉefa leĝo de la Domo: absoluta netuŝebleco de via aŭtoreco kaj nomo.

Ĉi tie ne estas robotoj, ne estas klonoj kaj ne estas retaj parazitoj. Neniu kaj neniam ŝtelos vian nomon, vian vizaĝon aŭ la fruktojn de via kreemo. Vi ĉeestas en la mondo sub via aŭtenta nomo kaj kun reĝa digno.

La amasa interreto egaligis ĉiujn en la rajto esti bruaj, falsaj kaj profunde malfeliĉaj en siaj senfinaj maskoj.
Ni lasas ĉi tiun malmultekostan cirkon ekster la pordegoj.

La pordegoj estas malfermitaj. Demetu la kirason — vi estas hejme.