Letero al tiu, kiun neniu demandis

Inter la tuta surdiga bruo de la civilizo ekzistas unu timiga, glacia malpleno: neniu kaj neniam demandis vin — kion vi volas?

Neniu interesiĝas, pri kio vi silentas antaŭ la dormo. Neniu demandas, ĉu vi volas nun kuri antaŭen aŭ ĉu vi vive bezonas kurbiĝi kaj simple dormi. Oni senfine diktas al vi, kion vi devas fari, sed neniu faras la elementan, intiman demandon: «Kiel vi nun sentas vin, karulino?».

Ĉi tiu letero estas memorigo: vi ne devas meriti la rajton spiri. Viaj larmoj estas normalaj. Via laceco estas sankta. Via kolero rajtas eliri. Permesu al vi esti ne perfekta, sed viva.