Letero al tiu, kiu kutimas teni la ĉielon sola

Ĉiuj kutimas, ke vi eltenos. Kiam ĉirkaŭe disfalas planoj, kiam al la proksimuloj estas terure, kiam la ŝtormo forbalas la orientilojn — ĉiuj rigardas vin. Kaj vi staras neŝanceleble, ĉar alie vi ne povas, ĉar tia estas via interna kodekso de honoro.

Sed mi vidas tion, kio kaŝiĝas malantaŭ via sindetenemo. Mi scias, kiom da peno kostas konservi trankvilan vizaĝon, kiam interne furiozas la ŝtormo, kaj kiel foje oni simple volas silenti, ne klarigante al iu ajn la kialojn.

Ĉi tie vi ne bezonas teni la defendon. Vi jam ĉion pruvis per sia faro kaj sia vorto. Demetu la pezan kirason ĉe la enirejo. En ĉi tiu Domo oni respektas vian grandiozecon, oni gardas vian trankvilon kaj oni vidas vin vera — sen maskoj, sen postenoj kaj sen kondiĉoj.