Du ekstremoj de matureco: Inter komplezemo kaj detrua interveno

Observante la rilatojn inter generacioj, mi ofte vidis la saman dramon: kiam la gepatroj ne havas propran apogpunkton, ili neeviteble falas en unu el du ekstremoj. Unuj komencas komplezi al la infanoj, timi diri troan vorton kaj ludi fremdajn rolojn — nur por ne perdiĝi, nur por ke oni montru al ili eĉ guteton da atento.

Aliaj elektas la kontraŭan, eĉ pli danĝeran vojon — ili fariĝas tro aktivaj en la vivo de la juna familio. Ne konante nek la verajn cirkonstancojn, nek tion, kio vere okazas inter du koroj, ili invadas kun siaj konsiloj, taksoj kaj ordigoj.

Kreante la arkitekturon de la Ora Mondo, mi volis doni al la pli maljuna generacio la eblon denove senti sian propran internan apogon kaj percepti, ke ili povas kaj devas vivi sian propran vivon. Ĉi tio estas fermita spaco de signifo, kie homo jam ne bezonas nek subaĉeti por atento, nek memfirmiĝi per interveno en la familion de siaj infanoj.