Letero pri la pureco de la kodekso, kiam la koro renkontas «Tiun Ĝustan» tro malfrue

Nenio doloras pli ol la momento, kiam vi vivas en nekonscia, sur fadeno pendanta geedzeco, eltenas per la lastaj fortoj — kaj subite sur via vojo aperas homo, kaj vi per la tuta animo komprenas: li estas tiu ĝusta. Ĝi estas provo, en kiu estas testata la tuta profundo de la homa honoro.

Iu en tiu ĉi sekundo cedas al malforteco, iras al trompo kaj perfido, malpurigante kaj sian nunan hejmon kaj la novan helan senton. La rezulto de tia paŝo ĉiam estas terura: homoj, kiuj iam dividis unu liton, disbatas unu al la alia la korojn kaj transformiĝas en senkompatajn malamikojn, pretajn disŝiri unu la alian, kaj inter ili suferas la infanoj.

Sed ekzistas alia vojo — la vojo de interna morala kodekso, kiam vi simple ne povas permesi al vi paŝi en novan rilaton tra mensogo, kiel ajn forte dolorus la koro. Vi elektas purecon kaj retiriĝas. Kaj tiam la vivo denove disigas vin al malsamaj bordoj — ĝis vi ambaŭ kreskos kaj fariĝos vere liberaj. Foje post tia doloro homo fermiĝas en si tiel profunde, ke li timas provi denove. Kaj foje la sorto, atendinte la horon de pureco kaj libereco, denove kunigas du kreskintajn animojn — jam sen ombro kaj sen baroj.