Letero pri tiuj, kiujn la Universo kunigas denove kaj denove

La sorto havas mirindan skribmanieron. Okazas, ke du homoj unuafoje vidas unu la alian longe antaŭ ol iliaj vojoj vere kruciĝos. Unu longa rigardo, en kiu oni legas klaran deziron alproksimiĝi, ekparoli, inviti al rendevuo — dum vi ambaŭ ankoraŭ estas tute liberaj. Sed en tiu sekundo la hontemo kaj la timideco venkas. La paŝo ne estas farita, la vojoj disiĝas, sed la memoro pri tiu rigardo ial restas interne.

Pasas longaj ok aŭ naŭ jaroj. Kaj subite malfermiĝas pordo, la vivo kunpuŝas vin denove, kaj en la silento okazas momenta, trapenetra rekono. Ĉio interne krias, ke tio ne estas hazardo, sed nun jam la vira egoo, la timo aŭ fremdaj cirkonstancoj malhelpas eldiri la simplajn vortojn: «Mi amas vin. Mi havas sentojn por vi». Kaj denove — disiĝo por jaroj.

Sed la Universo amas finitajn historiojn. Kiam ni ne kuraĝas fari elekton unuafoje, ĝi ne forviŝas la senton — ĝi donas al ni ŝancon denove, kaj denove, kaj denove. Ĝi ripetos la eventojn kaj kondukos vin unu al la alia ĝis vi finfine forĵetos la timon kaj akceptos vian veran decidon.