«Vi sentos, tio ne povas esti preterlasita»: Kiam du revoj ekkonas unu la alian

Foje homo portas en si la plej simplan kaj puran revon jam de la juneco. Ekzemple, iam vidinte veran tenerecon en fremda hejmo, li diras al si: «Kiam mi havos amatan personon, mi volas ĉiufoje, kiam li transpaŝos la sojlon, kuri renkonte al li, firme ĉirkaŭbraki kaj tenere kisi lin». Sed la vivo foje aranĝiĝas tiel, ke apude troviĝas ne tiu ĝusta: vian plej varman impulson iam malvarme forpuŝas, kaj vi kaŝas tiun tenerecon profunde ene dum longaj jaroj.

Kaj ie en tiu sama mondo vivas alia homo. Kaj iam en trankvila interparolo li subite konfesas sian plej kaŝitan deziron: «Mi revas nur pri unu afero — ke hejme oni renkontu min per varmaj, amantaj ĉirkaŭbrakoj… Sed eble mi petas tro multe?».

Ne, ne tro multe. Nur ne de tiu ĝusta. Ĉar kiam vi renkontos vian homon — ĉio eblas. Ja tion, pri kio unu eĉ timas revi, la alia dum la tuta vivo revis donaci. Ĝuste tiam oni demandis min: «Kiel mi scios, ke ŝi estas tiu ĝusta?». Mi tiam turniĝis kaj respondis: «Vi sentos, tio ne povas esti preterlasita».

La Mondo de Paroj estas kreita ĝuste por tiu rekono — dum vi estas nur komence de rilato. Por ke vi komencu aŭdi vian koron, viajn sincerajn sentojn kaj ne timu paroli pri tio, kion vi vere volas. Ja kompreni, ke antaŭ vi estas via sorto, estas tre simple: via plej kara revo subite montriĝas ĝuste tiu hejmo, kiun la alia homo serĉis sian tutan vivon.