Paĝoj sen vortoj: La rajto krii kaj silenti

Malantaŭ la reprezenta fasado de ĉiu forta virino ĉiam kaŝiĝas ĉambro, pri kiu neniu scias. Loko, kie amasiĝas neesprimita doloro, kie kaŝiĝas ofendoj kaj kie la virino laciĝas esti ŝtona muro por ĉiuj ĉirkaŭe.

En la kulturo de VIA AD ME ekzistas leĝo: ĉi tie ne estas spektantaro. Ĉi tie ne estas juĝoj, ŝatoj kaj scivolaj okuloj de aliuloj.

Kelkfoje oni simple devas silenti. Resti tie, kie ne estas literoj, sed nur vi kaj paŭzo. Kaj kelkfoje — lasi voĉan penson: elparoli al si mem, plori en la mallumo, elverŝi la amasiĝintan koleron kaj scii, ke tiu krio de la animo restos por ĉiam sigelita en sekreto. La puriĝo okazas ne publike. Ĝi okazas malantaŭ la kulisoj, en benita silento.