Οι Πύλες των Εννέα Κόσμων: Γιατί η ισότητα στον ψηφιακό κόσμο σκοτώνει τον άνθρωπο

✦  ⚜  ✦

Το διαδίκτυο υποσχέθηκε να απελευθερώσει την ανθρωπότητα. Μπράβο, το πείραμα πέτυχε: αντί για ελευθερία, λάβαμε ένα γιγαντιαίο καρναβάλι υποκριτών, όπου ο καθένας υποχρεούται να παίζει αδιάκοπα έναν κακό ρόλο σε ένα φτηνό τσίρκο.

Οι άνθρωποι έχουν κατέβει σε κατάσταση δωρεάν animators. Η κοινωνία, η οικογένεια, οι συγγενείς, οι ψηφιακές πλατφόρμες — όλοι γύρω έχουν καθίσει στην αίθουσα με ποπ κορν και αθέατη απαίτηση: «Λοιπόν, έλα, διασκέδασέ με! Δώσε μου ένα νούμερο!». Και στην εύλογη εσωτερική ερώτηση: «Συγγνώμη, τι είμαι εγώ — μια τσίρκο μαϊμού στην αρένα;» — είναι αποδεκτό να σιωπάς ντροπαλά και να φοράς υπάκουα το καθιερωμένο κλόουν καπέλο.

Κοιτάξτε αυτή την παρέλαση μασκών, στην οποία έχει εγγραφεί εθελοντικά ο πολιτισμένος κόσμος.

Να, έρχεται η «ισχυρή και ανεξάρτητη» γυναίκα. Στη δουλειά της έχει το σιδερένιο πρόσωπο του εταιρικού στρατιώτη — θεός φυλάξοι να απογοητεύσει κάποιον ή να χάσει προθεσμία. Στο σπίτι υποχρεούται να ενεργοποιήσει αμέσως τη λειτουργία της υποδειγματικής νοικοκυράς, του σεφ και της αψεγάδιαστης μητέρας, περπατώντας προσεκτικά γύρω από τις γωνίες, μόνο και μόνο για να μην εκνευρίσει τον κουρασμένο σύζυγο. Και στα κοινωνικά δίκτυα — ο απαραίτητος φίλτρο της ευτυχισμένης και λαμπερής θεάς. Και παρά αυτή την θριαμβευτική παρέλαση αρετής, κανείς — απολύτως κανείς σε αυτόν τον κόσμο — δεν θα ρωτήσει: αγαπητή, πρόλαβες να πρωινίσεις σήμερα; Για το πώς αισθάνεται πραγματικά, απαγορεύεται αυστηρά να μιλήσει. Υπομονή, χαμόγελο και συνέχισε να ζογκλέρεις.

Δίπλα της, κυριολεκτικά, κουβαλάει τον εαυτό του ένας άντρας. Εξαντλημένος, θανάσιμα κουρασμένος, εγκλωβισμένος σε μια σιωπηλή σιδερένια πανοπλία. Σύρει αυτό το βάρος μέρα με τη μέρα με μια μόνο πανικόβλητη σκέψη: θεός φυλάξοι να παρατηρήσει κάποιος ότι είναι κουρασμένος. Θεός φυλάξοι να δει κάποιος την εξάντλησή του ή, θεός φυλάξοι, να εκδηλώσει μια στιγμή αδυναμίας. Η κοινωνία αμέσως θα τρέξει με χάρακα να μετρήσει την κατάσταση, το πορτοφόλι και την αγριότητα του βλέμματός του. Ο άντρας φτάνει στο σημείο να θεωρεί τον εαυτό του ένοχο για τις πιο απλές, ανθρώπινες επιθυμίες. Εργάζεται μέχρι εξάντλησης, επιστρέφει σπίτι και σκέφτεται ενοχικά: «Ίσως ζητώ πάρα πολλά… απλώς να με υποδεχτούν στο σπίτι με ζεστές αγκαλιές, χωρίς απαιτήσεις και παρατηρήσεις. Ίσως αυτό είναι θράσος εκ μέρους μου». Να ζητήσει ζεστασιά και ζωντανή ειλικρίνεια σε έναν κόσμο που έχει νικήσει ο ωφελιμισμός έχει γίνει έγκλημα.

Και δίπλα εκτυλίσσεται άλλη μια δραματική σκηνή — ένα νεαρό ζευγάρι. Τους κοιτάς από μακριά και σφίγγεται η καρδιά. Αντί να λάμπουν από ευτυχία, προσπαθούν αγωνιωδώς να «αρέσουν στους γονείς». Ο γαμπρός προσπαθεί να εντυπωσιάσει τη μελλοντική πεθερά, η νύφη κολακεύει τη πεθερά, και οι δύο νευρικά συγκρίνουν τις προσδοκίες των άλλων. Κοιτάτε αυτό το ζευγάρι από μακριά και δεν βλέπετε εκεί ούτε αγάπη, ούτε τρυφερότητα, ούτε ευαισθησία στο βλέμμα. Αντί για ζωντανό συναίσθημα, προκύπτει μια σταθερή, άβολη αίσθηση: θεέ μου, φαίνεται ότι τους έχουν αναγκάσει να είναι μαζί υπό την απειλή όπλου. Έχουν τόσο απορροφηθεί στην κατασκευή ενός ευπρεπούς προσώπου για την οικογένεια, που έχουν ξεχάσει εντελώς γιατί άρχισαν να κρατιούνται χέρι-χέρι.

Και τι συμβαίνει με την έννοια της οικογένειας; Η οικογένεια, αντί να είναι μια οικογενειακή φωλιά, ένα ήσυχο λιμάνι και πηγή αιώνιων παραδόσεων, έχει μετατραπεί σε μια επιδεικτική διαφημιστική πινακίδα. Όλες οι δυνάμεις ξοδεύονται στην βιτρίνα: πώς ντυνόμαστε δημόσια, ποιο αυτοκίνητο παρκάραμε έξω από το σπίτι, πώς χαιρετήσαμε ευγενικά τους κατάλληλους γνωστούς. Αλλά μόλις περάσεις το κατώφλι — και πίσω από αυτήν την γυαλισμένη πρόσοψη κυριαρχεί η καμένη έρημος, η σιωπηλή αμοιβαία ενόχληση και η απόλυτη αναρχία.

Και αυτήν την αγορά υποκρισίας την σφραγίζει η παλαιότερη γενιά. Γιαγιάδες και παππούδες, που έχουν ζήσει μια τεράστια ζωή, αντί να καθίσουν βασιλικά στην κορυφή της οικογένειας και να δεχτούν την αξία της φροντίδας, μετατρέπονται σε φοβισμένους ζητιάνους. Τα ενήλικα παιδιά τους δεν σκέφτονται καν πώς να επισκεφτούν τους γονείς, να υποστηρίξουν την υγεία τους ή απλώς να τους ζεστάνουν με την προσοχή τους. Αντί γι' αυτό, οι ηλικιωμένοι ταπεινωμένα παρακαλούν τις νύφες και τους γαμπρούς: «Μόνο να μην μπλέκω, μόνο να μην θυμώσω, μόνο να μην με διώξουν». Και παράλληλα προσεύχονται σε όλους τους θεούς: «Κύριε, φύλαξέ με από την ντροπή — Θεέ φυλάξοι, να μην φαίνονται τα εγγόνια της γειτόνισσας πιο επιτυχημένα από τα δικά μου!». Η αξιοπρέπεια μιας ολόκληρης ζωής έχει πατηθεί κάτω για χάρη μικρών αστικών φόβων.

Και όλη αυτή η πολύχρωμη αγορά έχει εγκλωβιστεί από τους σύγχρονους αλγόριθμους σε μια κοινή ψηφιακή τράπεζα. Όλοι ισοπεδώθηκαν, σε όλους δόθηκαν ίδιες φατσούλες και τους είπαν να ανταγωνίζονται για την ξένη έγκριση.

Όταν γεννιέται ένα παιδί, φέρνει μαζί του ένα τεράστιο, πρωτόγονο, κρυστάλλινο σύμπαν. Βλέπει τον κόσμο ζωντανό, άπειρο και γεμάτο θαύματα. Και τι κάνει το «έξυπνο» περιβάλλον των ενηλίκων; Χτυπάει τα χέρια του με δύναμη: «Είσαι ακόμα μικρός», «μην φαντάζεσαι», «να είσαι όπως όλοι». Οι κόμπλεξ των γονιών, οι ανεκπλήρωτες φιλοδοξίες τους και οι παιδικές προσβολές περνούν σαν βαρύς κύλινδρος πάνω από την παιδική ψυχή. Και μετά οι ίδιοι οι ενήλικες οδηγούν τους είκοσιχρονους απογόνους τους στους ψυχοθεραπευτές, στριμώχνοντας τα χέρια τους: «Από πού προέρχεται αυτή η κενότητα και η νεύρωση;». Από εσάς. Εσείς οι ίδιοι πατήσατε το σύμπαν του σε πέντε χρόνια.

Όταν δεν σπάνε το παιδί, όταν η πειθαρχία είναι προσεκτική αλλά όχι ταπεινωτική, όταν κάθε όνειρο και στόχος του συναντά στο σπίτι έναν αξιόπιστο τοίχο υποστήριξης — το παιδί μεγαλώνει χωρίς κόμπλεξ, χωρίς τον αιώνιο φόβο της απόρριψης. Μεγαλώνει ως κύριος της μοίρας του.

Ακριβώς γι' αυτό στο VIA AD ME ο παιδικός χώρος είναι χωρισμένος με κοσμηματολογική ακρίβεια.

Για τα παιδιά που έχουν μεγαλώσει και συνειδητά θέλουν να δημιουργήσουν, έχουμε δημιουργήσει το ατελιέ μας — L’Atelier Jeunesse. Είναι ένα κλειστό δημιουργικό εργαστήριο. Όχι για ξηρό κώδικα και τεχνική ρουτίνα — αλλά για καθαρή δημιουργικότητα: παραμύθια, οπτική τέχνη, animation, μουσική, πρώτα δημιουργικά έργα. Εκεί δεν θα υπάρχει ποτέ ο κόσμος των ενηλίκων, δεν υπάρχουν προσωπικά μηνύματα και δεν υπάρχει τοξικότητα. Και η ένωση σε δημιουργικές ομάδες είναι δυνατή αποκλειστικά με τη συγκατάθεση των γονιών, οι οποίοι γνωρίζουν προσωπικά τους συμμετέχοντες.

Οι Πύλες των Εννέα Κόσμων

Και στην καρδιά του Σπιτιού έχουν υψωθεί οι Πύλες των Εννέα Κόσμων.

Αυτό δεν είναι γραφείο διαβατηρίων και ούτε ηλικιακές περιοχές. Αυτοί είναι εννέα ιεροί εσωτερικοί κόσμοι του ανθρώπου, όπου σας απαλλάσσουν από την υποχρέωση να ψεύδεστε, να παραμορφώνεστε και να ευχαριστείτε:

I. HER WORLD — το ιερό καταφύγιο της γυναίκας. Ένας χώρος όπου αποβάλλεται η μάσκα της «υπομονετικής μάρτυρας», επιστρέφει το δικαίωμα στην ξεκούραση, την ομορφιά, την υγεία και την εσωτερική ηρεμία.

II. HIS WORLD — καταφύγιο ανδρικής τιμής και ήρεμης δύναμης. Ένας χώρος όπου επιτέλους αφαιρείται η σιδερένια πανοπλία, όπου δεν χρειάζεται να δικαιολογηθείς για την κούρασή σου και για την επιθυμία να γίνεις κατανοητός, ζεστός και αποδεκτός χωρίς αξιώσεις.

III. COUPLES — ιερό των δύο. Έδαφος ειλικρινούς αγάπης, τρυφερότητας και κοινών αξιών, όπου η είσοδος είναι κλειστή για συγγενείς, συμβούλους και θεατές.

IV. GOLDEN — χρυσή εποχή της αξιοπρέπειας. Ένας χώρος όπου οι μεγαλύτερες γενιές ζουν για τον εαυτό τους και την ηρεμία τους, ελεύθεροι από ταπεινωτικές κολακείες προς τα παιδιά.

V. FAMILY — μια αυθεντική οικογενειακή φωλιά, όπου δημιουργούνται οικογενειακές παραδόσεις και η ζεστασιά της εστίας, και όχι μια ψεύτικη βιτρίνα για ξένα μάτια.

VI. BABY — ο κόσμος των πρώτων βημάτων και της κρυστάλλινης καθαρότητας. Προσεκτική προστασία της πιο τρυφερής ηλικίας, όπου θεμελιώνεται η βασική εμπιστοσύνη στη ζωή.

VII. KIDS — ένα ανθισμένο σύμπαν παιδικότητας. Ένας χώρος φαντασίας, παιχνιδιού και παραμυθιού, όπου ο εσωτερικός κόσμος του παιδιού προστατεύεται από την πίεση και τα συγκροτήματα των ενηλίκων.

VIII. TEENS — περιοχή ενηλικίωσης. Ο εσωτερικός κόσμος ενός εφήβου, όπου η προσωπικότητα αναζητά τον πυρήνα της, προστατευμένη από τις κοροϊδίες και τον κυνισμό του πλήθους.

IX. HORIZON — ορίζοντας της νεότητας. Ο χρόνος των μεγάλων ελπίδων, του ρομαντισμού, της αναζήτησης του προορισμού και των πρώτων βημάτων στη ζωή των ενηλίκων με το κεφάλι ψηλά.

Και στο κέντρο αυτής της αρχιτεκτονικής λάμπει το AI MIRROR (Reflection Core) — ο καθρέφτης της αληθινής σας ουσίας, που βοηθά να κοιτάξετε μέσα σας χωρίς τα καμπύλα καθρέφτες της δημόσιας γνώμης.

Όταν βγαίνετε στον εξωτερικό περίμετρο — στο The Heritage District ή στο κοινωνικό φως THE ECHO — τίθεται σε εφαρμογή ο κύριος νόμος του Σπιτιού: απόλυτη απαραβίαστη του συγγραφέα και του ονόματός σας.

Εδώ δεν υπάρχουν ρομπότ, δεν υπάρχουν κλώνοι και δεν υπάρχουν διαδικτυακοί παράσιτοι. Κανείς και ποτέ δεν θα κλέψει το όνομά σας, το πρόσωπό σας ή τους καρπούς της δημιουργίας σας. Παρουσιάζεστε στον κόσμο με το αληθινό σας όνομα και με βασιλική αξιοπρέπεια.

Ο μαζικός διαδικτυακός κόσμος εξομοίωσε όλους στο δικαίωμα να είναι θορυβώδεις, ψεύτικοι και βαθιά δυστυχισμένοι πίσω από τις ατελείωτες μάσκες τους.
Αφήνουμε αυτόν τον φτηνό θίασο πίσω από τις πύλες.

Οι πύλες είναι ανοιχτές. Αφαιρέστε την πανοπλία — είστε σπίτι.