Γράμμα σε εκείνη που κανείς δεν ρώτησε

Μέσα σε όλο τον εκκωφαντικό θόρυβο του πολιτισμού υπάρχει ένα τρομακτικό, παγωμένο κενό: κανείς και ποτέ δεν σε ρώτησε — εσύ τι θέλεις;

Κανείς δεν ενδιαφέρεται για το τι σωπαίνεις πριν τον ύπνο. Κανείς δεν ρωτά αν θέλεις τώρα να τρέξεις μπροστά ή αν σου είναι ζωτικά απαραίτητο να κουλουριαστείς και απλώς να κοιμηθείς. Σου υπαγορεύουν ατελείωτα τι πρέπει να κάνεις, αλλά κανείς δεν θέτει την στοιχειώδη, ιερή ερώτηση: «Και πώς νιώθεις τώρα, αγαπημένη μου;».

Αυτό το γράμμα είναι μια υπενθύμιση: δεν είσαι υποχρεωμένη να κερδίσεις το δικαίωμα στην ανάσα. Τα δάκρυά σου είναι φυσιολογικά. Η κούρασή σου είναι ιερή. Ο θυμός σου έχει το δικαίωμα να βγει προς τα έξω. Επιτρέψε στον εαυτό σου να μην είναι τέλειος, αλλά ζωντανός.