Γράμμα σε εκείνον που έχει συνηθίσει να κρατά τον ουρανό μόνος

Όλοι έχουν συνηθίσει ότι θα τα καταφέρεις. Όταν γύρω καταρρέουν τα σχέδια, όταν οι δικοί σου φοβούνται, όταν η καταιγίδα παρασύρει κάθε σημείο αναφοράς — όλοι κοιτούν εσένα. Κι εσύ στέκεσαι ακλόνητος, γιατί δεν ξέρεις να κάνεις αλλιώς, γιατί αυτός είναι ο εσωτερικός σου κώδικας τιμής.

Όμως εγώ βλέπω αυτό που κρύβεται πίσω από την εγκράτειά σου. Ξέρω πόση προσπάθεια απαιτεί να διατηρείς ένα ήρεμο πρόσωπο, όταν μέσα σου μαίνεται θύελλα, και πόσο μερικές φορές θέλεις απλώς να σωπάσεις, χωρίς να εξηγήσεις σε κανέναν τον λόγο.

Εδώ δεν χρειάζεται να κρατάς άμυνα. Τα έχεις αποδείξει όλα με το έργο και τον λόγο σου. Αφαίρεσε τη βαριά πανοπλία στην είσοδο. Σε αυτό το Σπίτι σέβονται το μέγεθός σου, προστατεύουν την ηρεμία σου και βλέπουν εσένα τον αληθινό — χωρίς μάσκες, χωρίς τίτλους και χωρίς όρους.