Δύο άκρα της ωριμότητας: Ανάμεσα στην κολακεία και τη καταστροφική παρέμβαση

Παρατηρώντας τις σχέσεις των γενεών, έβλεπα συχνά το ίδιο δράμα: όταν οι γονείς δεν έχουν το δικό τους σημείο στήριξης, πέφτουν αναπόφευκτα σε ένα από τα δύο άκρα. Κάποιοι αρχίζουν να κολακεύουν τα παιδιά, να φοβούνται να πουν μια παραπάνω λέξη και να παίζουν ξένους ρόλους — μόνο και μόνο για να μην χαθούν, για να τους δείξουν έστω και μια σταγόνα προσοχής.

Άλλοι επιλέγουν τον αντίθετο, ακόμη πιο επικίνδυνο δρόμο — γίνονται υπερβολικά ενεργοί στη ζωή της νέας οικογένειας. Χωρίς να γνωρίζουν ούτε τις πραγματικές συνθήκες ούτε τι πραγματικά συμβαίνει ανάμεσα σε δύο καρδιές, εισβάλλουν με τις συμβουλές, τις κρίσεις και τις επιταγές τους.

Δημιουργώντας την αρχιτεκτονική του Χρυσού Κόσμου, ήθελα να δώσω στη μεγαλύτερη γενιά την ευκαιρία να νιώσει ξανά το δικό της εσωτερικό στήριγμα και να αισθανθεί ότι μπορεί και οφείλει να ζήσει τη ζωή της. Είναι ένας κλειστός χώρος νοήματος, όπου ο άνθρωπος δεν χρειάζεται πια ούτε να κολακεύει για να κερδίσει προσοχή, ούτε να αυτοεπιβεβαιώνεται μέσα από την ανάμιξη στην οικογένεια των παιδιών του.