Γράμμα για την αγνότητα του κώδικα, όταν η καρδιά συναντά «Τον Εκλεκτό» πολύ αργά

Δεν υπάρχει τίποτα πιο οδυνηρό από τη στιγμή που ζεις σε έναν ανεπίγνωστο γάμο, κρεμασμένο σε μια κλωστή, υπομένεις με τις τελευταίες σου δυνάμεις — και ξαφνικά στον δρόμο σου εμφανίζεται ένας άνθρωπος, και με όλη σου την ψυχή καταλαβαίνεις: αυτός είναι ο εκλεκτός. Είναι μια δοκιμασία στην οποία δοκιμάζεται όλο το βάθος της ανθρώπινης τιμής.

Κάποιος αυτή τη στιγμή υποκύπτει στην αδυναμία, προχωρά στην εξαπάτηση και την προδοσία, βεβηλώνοντας και το σημερινό του σπίτι και το νέο φωτεινό συναίσθημα. Το αποτέλεσμα ενός τέτοιου βήματος είναι πάντα τρομερό: άνθρωποι που κάποτε μοιράστηκαν το ίδιο κρεβάτι, σπάζουν ο ένας την καρδιά του άλλου και μετατρέπονται σε ανελέητους εχθρούς, έτοιμους να κατασπαράξουν ο ένας τον άλλον, και ανάμεσά τους υποφέρουν τα παιδιά.

Υπάρχει όμως κι ένας άλλος δρόμος — ο δρόμος του εσωτερικού ηθικού κώδικα, όταν απλώς δεν μπορείς να επιτρέψεις στον εαυτό σου να προχωρήσει σε μια νέα σχέση μέσα από το ψέμα, όσο κι αν πονάει η καρδιά. Διαλέγεις την καθαρότητα και υποχωρείς. Και τότε η ζωή σάς χωρίζει ξανά σε διαφορετικές όχθες — ώσπου να ωριμάσετε και οι δύο και να γίνετε πραγματικά ελεύθεροι. Κάποιες φορές, ύστερα από έναν τέτοιο πόνο, ο άνθρωπος κλείνεται μέσα του τόσο βαθιά, που φοβάται να δοκιμάσει ξανά. Κι άλλες φορές η μοίρα, αφού περιμένει την ώρα της καθαρότητας και της ελευθερίας, ενώνει ξανά δύο ψυχές που έχουν μεγαλώσει — πια χωρίς σκιά και χωρίς εμπόδια.