Δύο δρόμοι μέσα στον γάμο: Να ανέχεσαι χωρίς διέξοδο ή να μαθαίνεις να δημιουργείς

Όταν οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι στον γάμο τους δεν υπάρχει πια η παλιά οικειότητα, βρίσκονται μπροστά σε δύο δρόμους. Ο πρώτος — να ανέχονται για χρόνια, να εξυπηρετούν ο ένας τον άλλον, να κρύβουν τον πόνο πίσω από ευγενικά χαμόγελα για τους καλεσμένους και να πείθουν τον εαυτό τους ότι «δεν υπάρχει διέξοδος» ή ότι πρέπει να «ανέχονται για χάρη των παιδιών». Όμως το παιχνίδι με ένα τέρμα δεν σώζει ποτέ το σπίτι — απλώς καίει αργά την ψυχή εκείνου που σηκώνει τα πάντα στις πλάτες του.

Ο δεύτερος δρόμος — να βρεις μέσα σου το θάρρος να σταματήσεις να προσποιείσαι και να προσπαθήσεις να χτίσεις πραγματικά μια οικογένεια: να βρεις κοινούς στόχους, να δημιουργήσεις από το μηδέν τις οικογενειακές σου αξίες και να θεμελιώσεις ζωντανές παραδόσεις, στις οποίες υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός και υποστήριξη.

Δημιουργώντας την αρχιτεκτονική του Κόσμου της Οικογένειας, ήθελα να δώσω στους ανθρώπους ακριβώς αυτή την ευκαιρία για έντιμη δημιουργία. Γιατί δεν γεννιόμαστε με την ικανότητα να φυλάμε την εστία — μαθαίνουμε να χτίζουμε οικογένεια κάθε μέρα, αν και οι δύο είναι έτοιμοι να πάνε ο ένας προς τον άλλον.