Γράμμα για εκείνους που το Σύμπαν φέρνει κοντά ξανά και ξανά

Η μοίρα έχει έναν εκπληκτικό γραφικό χαρακτήρα. Συμβαίνει μερικές φορές δύο άνθρωποι να δουν ο ένας τον άλλον για πρώτη φορά πολύ πριν οι δρόμοι τους διασταυρωθούν πραγματικά. Ένα παρατεταμένο βλέμμα, στο οποίο διαβάζεται η φανερή επιθυμία να πλησιάσεις, να μιλήσεις, να ζητήσεις ραντεβού — ενώ είστε ακόμη και οι δύο εντελώς ελεύθεροι. Όμως εκείνη τη στιγμή η ντροπαλότητα και η δειλία υπερισχύουν. Το βήμα δεν γίνεται, οι δρόμοι χωρίζουν, μα η ανάμνηση αυτού του βλέμματος μένει για κάποιο λόγο μέσα μας.

Περνούν οκτώ ή εννέα ολόκληρα χρόνια. Και ξαφνικά ανοίγει μια πόρτα, η ζωή σάς φέρνει ξανά αντιμέτωπους, και μέσα στη σιωπή συμβαίνει μια στιγμιαία, διαπεραστική αναγνώριση. Όλα μέσα σου κραυγάζουν πως αυτό δεν είναι σύμπτωση, μα τώρα πια το ανδρικό εγώ, ο φόβος ή οι συνθήκες των άλλων δεν αφήνουν να ειπωθούν δυνατά τα απλά λόγια: «Σ' αγαπώ. Έχω αισθήματα για σένα». Και πάλι — χωρισμός για χρόνια.

Όμως το Σύμπαν αγαπά τις ολοκληρωμένες ιστορίες. Όταν δεν τολμούμε να κάνουμε την επιλογή από την πρώτη φορά, εκείνο δεν σβήνει το αίσθημα — μας δίνει μια ευκαιρία ξανά, και ξανά, και ξανά. Θα επαναλαμβάνει τα γεγονότα και θα σας φέρνει ο έναν κοντά στον άλλον ώσπου επιτέλους να αποβάλετε τον φόβο και να πάρετε την αληθινή σας απόφαση.