Σελίδες χωρίς λέξεις: Το δικαίωμα στην κραυγή και στη σιωπή

Πίσω από την επιβλητική πρόσοψη κάθε δυνατής γυναίκας κρύβεται πάντα ένα δωμάτιο που κανείς δεν γνωρίζει. Ένας τόπος όπου συσσωρεύεται ο άρρητος πόνος, όπου κρύβονται οι πικρίες και όπου η γυναίκα κουράζεται να είναι πέτρινος τοίχος για όλους γύρω της.

Στην κουλτούρα του VIA AD ME υπάρχει ένας νόμος: εδώ δεν υπάρχει αίθουσα θεατών. Εδώ δεν υπάρχουν κρίσεις, likes και ξένα περίεργα βλέμματα.

Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να σωπάσεις. Να μείνεις εκεί όπου δεν υπάρχουν γράμματα, παρά μόνο εσύ και μια παύση. Και άλλοτε — να αφήσεις μια φωνητική σκέψη: να τα πεις όλα μόνη με τον εαυτό σου, να κλάψεις στο σκοτάδι, να ξεχύσεις τον θυμό που έχει συσσωρευτεί και να ξέρεις πως αυτή η κραυγή της ψυχής θα μείνει για πάντα σφραγισμένη στο μυστικό. Η κάθαρση δεν συντελείται δημόσια. Συντελείται στα παρασκήνια, στη μακάρια σιωπή.